hits

Tilbakeblikk p hyttesesongen 2018

I r gjekk startskotet for hyttesesongen oppe p Tla17. mars. Punktum vart sett 14. oktober. No kan vi sj tilbake p sju mnadar fylt med mange gode minne. Desse tek vi med oss inn i vinteren.

Tradisjonen tru leigde vi ogs dette ret altmulegmannen Gunnar til kyre opp proviant og utstyr med scooter. Mette var s heldig f skyss opp fr Nordviksetra, medan eg tok skiene fatt etter den vante ruta fr Kvenndalen. Da eg kom fram til hytta var dei andre alt p plass. Gunnar hadde til og med hatt tid til restaurere ytterdra. Ei stor forbetring.

Ingen fredagskveld p Tla utan spekemat med tilhyrande drikke. Mette nyt stunda og det frste fredagskveldsmltidet for sesongen. Livet p ei veg-, vatn- og strmlaus hytte handlar om dyrke dei enkle gledene. streve seg opp liene ein fredagskveld og sj fram til spekemat, l og akevitt er ei av dei.

Frste kvelden p Tla i r. Dei siste solstrlane smyg seg inn over det vakre terrenget. Scooterkaren har kyrd heim.

S kom pska - den tjuesjette p rad i Tlastu. Vi var heldige med veret, og gjekk fine turar innover Tla. Her er det rast eit stykka innafor kraftlina. Psketrafikken i omrdet er mykje mindre enn da eg vaks opp. Moderne psketuristar m ha oppkyrde lyper. Men vi som trivst utanfor allfarveg har det som plommen i egget. Pskehelga i hytta er eit av hgdepunkta i ret.

Sidan 2004 har vi hatt ope hus i hytta 1. pskedag. Mange tek turen innom. De fleste er faste pskegjestar, som bidreg til halde ein triveleg tradisjon oppe. To nykomlingar av ret var desse to geitene, som ikkje hadde problem med ta seg opp liene p skarefret. Mette, geiteigar Ole Johan (fremst) og Torbjrn held dei firbeinte og svrt sosiale turistane med selskap.

Ein nydeleg 1. pskedag er p hell. Eg har fanga dette motivet med kamera eller mobil hundrevis av gongar. Lyset skiftar heile tida. Alle bileta blir unike.

I pska hadde eg sesongstart p Fintenkjarplassen. Hit er det alltid godt kome. Her flyg tankane lett, og utsikta er praktfull.

Eit par veker etter pske bar det til fjells igjen. Sjlv om kalenderen viste 13. april, fekk vi ein lett tur p fint fre opp liene denne fredagskvelden. Turen heim skulle derimot bli verre. To dgn med varmegrader gjorde snen om til srpe. Verken truger eller ski fungerte, og det vart mykje knall og fall. Men ei flott helg var det.

Det har vorte vr p Tla. Om kvelden fredag 18. mai kunne vi sitte ute i selskap med mektig natur. Ofte kan det vere rikeleg med skifre p p Tla denne tida. Men i r var det meste av snen reist.

Fossa er Tla sitt smykke. Eg og Mette brukar mykje tid ved den vesle fjellelva. 20. mai hadde vi rets frste lunsj her.

Vr p stlen. Kvitveisen treng ikkje lang tid til vekse seg til, nr snen frst er borte. 

Det vart uvanleg tidleg sommar p Tla i r. Dette biletet er tatt 2. juni. I 1995 gjekk folk p ski over Fossa p same tid!

Det var utruleg stor stas med besk fr Tau av dotter Kristin, svigerson Tom og godgutane Daniel og Benjamin i juli. Slike dagar lever "vi to einsame gamle" lenge p.

Daniel, her saman med pappa, er ein ekte fjellkar. Her er vi p Fossafjellet. Nokre dagar fr gjekk desse to til toppen av Galdhpiggen!

I Fossa er det mange fine badeplassar. Benjamin (biletet) og Daniel storkosa seg her.

Tla er topp, meinte sommargjestane. Velkomen tilbake!

Trivelegare kan ein ikkje ha det!

I august hadde eg ei lita veke for meg sjlv p hytta. Det er godt kjenne p trivsel i eige selskap, og at ein toler ha det stilt rundt seg. I lpet av sesongen blir det nokre slike friminutt p meg. Dei betyr utruleg mykje.

Akkurat denne dagen var ikkje veret det aller beste, s eg mtte ty til ei litt spesiell lysing for kunne nyte livet utandrs. Meir om denne stunda kan du lese i dette bloginnlegget: http://fintenkjarplassen.blogg.no/1534594221_det_gode_liv_i_dropninga.html

Ein tur til Bollknubben inngjekk som ein del av friminuttet. I sommar var det ein trimpost her oppe, s besket p Bollknubben har vore uvanleg stort i 2018.

Hyttekos i einsam majestet. Det er godt for ein eremitt roe seg ned inne etter ein lang dag med mykje sol og frisk luft.

Augustkveld. Naturen har ftt eit skjr av haustfargar. Ein minnerik sommar syng p siste verset.

I tre r har Mette bruka hytteturane til strikke p dette pleddet. I september vart meisterverket ferdig. Du verden s flott!

S kom siste helga for i r. Eg residerte leine p Tla fr fredag til sndag, og fekk ei fin avslutning p hyttesesongen. Eg gjorde ei lita vandring langs Fossa (over og under), og tok inn over meg den spesielle freden som kviler over landskapet p denne tida. Snart skal sget fr Fossa stilne under sn og is. Men s kjem ein ny vr, og det livnar atter i lundar.

Siste turen til Fintenkjarplassen. Takk for i r!

Slik var hyttesesongen 2017: http://fintenkjarplassen.blogg.no/1510005196_streiftog_gjennom_hyttesesongen.html

Sistkveld i Tlastu

Sakte sig sistkvelden p her oppe p Tla. I morgon er ein lang og minnerik hyttesesong slutt. Tida fer fort. Eg tykkjer ikkje det er lenge sidan den frste turen i r, som var midt i mars.

Sidan Tlastu str p ein seterstl, tykkjer eg det passar godt bruke ordet sistkveld. I gamle dagar markerte sistkvelden slutten p setringa. Folk kom opp fr bygda, og det vart laga til leik og moro. For budeier og gjetarar var to mnadar med lange dagar og mykje arbeid over.

Leik og moro kan eg vel ikkje seie at det er s mykje av i Tlastu denne laurdagskvelden. Men stemninga er god. Eg sit leine, og let freden fylle kropp og sinn. Hytta og landskapet er innhylla i skodde og haustmrke. Regnar gjer det ogs.

I dag vart det ein tur opp til Fintenkjarplassen. Eg hadde med kaffe og kikkert, og tok meg god tid. I det milde vret kunne eg g i bar overkropp!

Seinare kom min hyttenabo og gode ven Bjarne p besk, fr eg avslutta uteaktivitetane med ein rusletur langs Fossa. Fossa er ein viktig del av livet her oppe p Tla. Her badar vi og finn drikkevatn. Finare solingsplass enn berget ovanfor den vesle fossen gr det ikkje an finne. Og hit tek vi med god mat og drikke nr vret innbyr til utelunsj.

Om ikkje lenge skal Foss forsvinne under sn og is. Men lysare tider er alltid i vente. Vetter m for vrsol rma, og Fossa kan nok ein gong fylle Tla med sitt vrsg. Slik er denne evige syklusen.

Sistkvelden er eit tidsskilje i livet. No skal helgene framover fyllast p ein annan mte. Eg og Mette har mykje sj fram til ogs i den mrkaste tida av ret. Vi er heldige.

Eg takkar Tla for i r. I morgon gr eg ned liene med mange dyrebare minne i sekken. Dei skal eg leve p til vrsola i bakkane atter blenkjer.

Haust, messefall og krabbe

September berre forsvann. Dei to frste vekene levde vi det gode liv p Kreta. Dagane som har gtt etter at vi kom heim tok vinden og regnet.

Mellom bygene vart det ein rusletur langs Fossa.

 

Ofte er det slik at ingen mnad kan mle seg med september. Eg brukar seie at dersom veret slr til, er helga rundt 20. september den aller finaste hyttehelga gjennom heile ret.

Det bar til fjells denne helga i r og. Men vergudane var ikkje ndige. Vi fekk lurt vedstabelen ved uthusveggen innomhus. Elles vart det innesyslar. Og det er heller ikkje verst, nr sant skal seiast. Nr selskapet er godt og bjrkeveden knitrar i omnen, er det berre triveleg hyre at vinden uler rundt hyttenovene.

Sist helg hadde eg planar om hyttetur i eige selskap. Men det vart med tanken. Det er ikkje ofte eg blautar. Men sjl eg, som hyrer til blant dei som festar berre s mteleg med lit til vermeldingane, forsto til slutt at det beste var  halde seg heime. Det vart messefall p Tla.

Eg har tenkt gjere eit nytt forsk om eit par veker. Det blir nok finalen p Tla for i r. Det har vore ein lang og triveleg hyttesesong. Som vanleg.

Avlysing av hytteturen ga ei avslappande og koseleg helg heime. Her ute i havgapet hyrer haust og krabbe ulyseleg saman. Laurdag vart det difor krabbekalas. Og som om ikkje det var nok: Sndag flgde husfrua opp med frikl - fr Molde toppa dagen med sl Rosenborg. Det vart liksom ikkje mte p med velstand.

Hausten har sine lyse sider. Definitivt.

 

Late dagar, ei y og ein slttekar

Det er ein dsig laurdag ettermiddag. Vi er midtvegs i rets Kreta-ferie. Mette har gtt opp i leilegheita. Eg vil tru ho sit p verandaen og strikkar. Sjlv ligg eg p ei solseng p stranda i selskap med Edvard Hoem. Slttekar i himmelen er prima ferielektyre. Det er greit ha god tid nr ein les Hoem. Han seier mykje med f ord. Dessutan er sprket i bkene hans som den vakraste symfoni.

Vi held til ved strandbaren ManoEra. Dette er vr faste plass. ManoEra ligg p ein stille del av stranda. Dei som driv staden, Manolis og familien hans, er vre gode vener. Hos dei fr vi solsenger, mat og drikke - samt massevis med omtanke og triveleg prat. Svrt mange av gjestane p ManoEra er folk som kjem att r etter r. Vi er langt fr dei einaste som trivst her.

Lftar eg blikket opp fr boka ser eg ut over Middelhavet. Eit markant innslag i synsfeltet er Agios Theodoros. ya er eit naturreservat som huser ein flokk med den utryddingstrua Kri-kri-geita. Ingen fr lov til g i land her. Ein oppsynsmann, som ogs srger for nok mat og vatn til dei om lag hundre dyra, passar p.

Ei historie fortel om ein mann som tok seg til rette og skaut ei av geitene. Triumferande la han ut eit bilde av byttet p Facebook. Ikkje lenge etter banka politiet p dra. Jegeren fekk 20.000 kroner i bot.

Den sida av Agios Theodoros som vender mot stranda vr er stupbratt, steinete og ugjestmild. P motsett side er landskapet flatare. Her finst det ogs litt vegetasjon. Geitene, som skal vere vanskelege f auge p, oppheld seg i dette omrdet.

Agios Theodoros er ein del av sjela til Platanias - denne late, sjarmerande og litt kaotiske byen som vi har vorte s glade i. I stille stunder p stranda, nr eg let blikket kvile p ya, slr det meg at kjensla er den same som nr eg sit p hytteverandaen og tek synet av majestetiske trollheimstoppar inn over meg. Tankane flyg. Sjela vert fylt med ro. Eg ser alt og ingenting p ein gong.

Ei veke igjen av opphaldet. Det er ein god tanke. Eg og Mette ser fram til dagar utan vidlftige planar og stramme tidsskjema. Det meste blir som det blir. Strandliv og gode stunder saman med folket p ManoEra. Trivelege middagar p Mythos. Litt handel. Ein trimtur kvar morgon. Ei utflukt til vakre Chania. Ja, slik er det vi innrettar livet. Og vi er skjnt samde om at annleis skal det heller ikkje vere.

Knut Hansen Nesje, som Edvard Hoem skriv om, strevde seg gjennom eit anna liv. Det vekkjer ettertanke lese om slike karar nr ein lever sorglaust p ei strand ved Middelhavet. Ikkje ofte nok blir vi pmint om at den velstanden vi i dag nyt godt av, og som gjev oss rd til kostbare sydenturar, byggjer p slit og forsaking fr menneske gjennom hundrevis av r.

I eige selskap

Idet eg skriv desse linene, startar eg p fjerde dgnet som eremitt. Eg kom leine fram til hytta tysdag. No senkar fredagskvelden seg over stlen. I morgon har eg tenkt meg tilbake til sivilisasjonen.

Eg har levd livet sakte dei siste dagane. For ein som har sprunge om kapp med klokka i over frti r, er det befriande ha full kontroll over eiga tid. Eg treng ikkje vere konstant plogga. Her oppe p Tla er det ingen som krev noko som helst av meg.

Det einaste eg har sett av levande skapningar dei siste dagane er nokre sauer, ein hoggorm, ei ugle og fem - seks ryper. Av desse er det berre sauene eg har samtala med. Sauene seier ikkje s mykje. Men dei er nysgjerrige og dei ser deg.

trivast i eige selskap har ingenting gjere med det vere sjlgod. Nr eg av og til tek desse friminutta for meg sjl i fjellheimen, er det ikkje for dyrke egoet. Det handlar derimot om den gleda som ligg i kjenne at ein, tross rikelege mengder med stress og kav, har taket p sitt eige liv. At det bak den uforutsigbare kvardagen framleis ligg ein balanse.

Eg fann eit blogginnlegg p nettet som omhandler det sleppe einsemda innp seg. Her vert det referert til filosofen Lars Svendsen, som seier at det vanskelige med ensomheten er at man m klare falle til ro i seg selv. Godt sagt og presist oppsummert, vil eg meine. Enkelt? Nei, ikkje alltid. Men fleire burde prve.

Kvelden sig p medan eg festar dette tankespinnet til telefonen. Eg frebur eit siste punktum, og skjer meg fram til NRK Jazz p radioen. Utfordrande akkordar fyller hytta. Jazzmusikaren er p mange mtar som eremitten. Han m stole p seg sjlv. Nr livet ikkje gr etter oppskrifta, er det improvisasjonen som gjeld.

Det gode liv i dropninga

Godt ngd med meg sjl, sit eg i dropninga p hytta og let tankane fare.

Kvifor eg er s ngd? Det er fordi eg rakk gje ytterdra eit pkrevd strk med beis fr regnet kom.

No regnar det. Men takka vere at hyttebyggar Peder i si tid laga eit ekstra langt utspring p taket over inngangen, lir verken eg eller den nymla dra nokor naud.

Eg har hytta og landskapet for meg sjl denne helga. Ikkje eingong sauene som har kosa seg borti Fossafjellet i sommar er sj. Om eit par veker blir dei henta ned fr fjellet. For ein del av dei er nok ikkje framtida s lys...

Fr dropninga skuar eg ut over den vide og vakre Tla. Terrenget er ikkje lenger einsfarga grnt. Innslaget av haustfargar er allereie tydeleg. Sjlv den makalause 2018-sommaren m gje tapt for rstidene sin evige syklus. Eg tenkjer tilbake p alle dei flotte sommardagane eg og Mette har ftt oppleve p hytta i r, og gler meg over tanken p at det framleis er ei stund til sesongen er slutt.

Planen i dag var rusle ein tur innover Tla. Eg fr sj kva det blir til. Vedklyving er ogs eit alternativ. Vrgudane bestemmer. Med radio, kikkert og kaffekopp innafor rekkevidde, har eg det uansett ikkje s verst her i dropninga.

Hytteliv - uansett ver

Det er fredag ettermiddag. Vi er p veg til hytta. Regnet slr mot frontruta. Meteorologane spr skybrot seinare p kvelden.

- Det er kanskje muleg finne dei som hadde avlyst hytteturen med slike verutsikter, seier eg til min beste halvdel.

Ho sit i setet ved sida av og strikkar.

- Heilt sikkert. Men den tanken har ikkje streifa meg, er svaret.

Det er greit ha det slik. Eg og Mette bryr oss minimalt om veret. Vi kosar oss p hytta, uansett.

Det er ikkje bilveg til Tlastu. 2,5 km og 300 hgdemeter m forserast til fots. Turen denne fredagen vart av det vte slaget. Det ausregna stort sett heile tida. Vi vart klissblaute. Da vi kom fram, var vi samde om at det hadde vore ein triveleg tur.

Vi gjennomfrer det faste ritualet. Hente vatn. Tenne opp i omnen. Vaske seg og f p trre klede. Fram med spekemat og tilhyrande drikke. Radio, kortspel, fred og ro. Samtale. Ingenting er som ein fredagskveld p hytta.

Vi gr til ro like over midnatt. Skodda ligg tett over landskapet. Det regnar og bles. I ei mrk og bister seinsommarnatt er det berre vi to. Med sget fr Fossa som toneflgje, og i hpet om at varselet om utverande ver laurdag stemmer, avsluttar eg og Mette dagen.

Nr eg skriv desse linene, har det vorte laurdag kveld. Meteorologen spdde rett, og vi fekk ein fin dag i fjellet. I det gode arbeidsveret har vi ftt rydda i uthuset, og all veden er kappa opp. Velstand!

Vi lever det gode liv i Tlastu. Ingen saknar strm. Ikkje TV. Ikkje oppvaskmaskin. Sm gleder gjev kvardagen meining. Det enkle blir det store.

Vi ville ikkje ha bytta med nokon.

Veden ferdig oppkappa. Eit godt stykke arbeid.
Fossa vaks fort da regnet kom.
Spekemat - eit fast fredagsritual.

 

Ein liten fjlende - og ei lang historie

Under opprydding i uthuset p hytta oppe p Tla kom eg over denne fjlenden. Den stammar fr veggane i seterskjelet, som i si tid stod like ved.

Ein liten fjlende kan sette tankane i sving.

 

Eg hengte opp klenodiet inne i hytta. Rett som det er blir eg stande og sj p den sirlege inskripsjonen. Ein bit av ei eldgammal panelfjl. Men likevel s uendeleg mykje meir. Eit lite stykke tre kan fortelje ei lang og innhaldsrik historie.

Marit ye, som vart gift med Ola K. Nordvik i Nistua p Nordvik, er den einaste attlevande av gammeltantene og -onklane mine. I 1926 var ho fem r. Dette var tredje sommaren ho var saman med med mor si Gudrun ye, mi oldemor, p setra.

Under arbeidet med Kvenndalsboka gjorde eg eit intervju med gammeltante, der ho fortalde om opplevingane p setra som lita jente. Sjlv om seterlivet ogs baud p lyse avbrekk, var dette to mnadar prega av slit fr tidleg morgon til sein kveld. I dag greier vi ikkje sette oss inn i korleis denne verkelegheita eigentleg var.

Som det gr fram av intervjuet i boka, tykte likevel vesle Marit det var greit vere p setra. Ho trydde tida med ein trekubbe som vart kalla Tordenskjold. Bekken like ved setra vart bruka til leikeplass.

Verre var det med mora. Ho hadde ungar p garden nede p Kvennb, og skulle gjerne ha vore i lag med dei. Gudrun mjlka rundt tretti kyr for hand to gongar om dagen heile sommaren. I tillegg kom alt det andre arbeidet som drifta av setra frte med seg. Ho vart sliten. Marit fortalde at mora ein gong gret da mannen Sivert gjekk heim etter eit besk.

No er det mange r sidan oldefar Sivert gjekk heim fr setra for siste gong. I 1946 vart det slutt med setringa her oppe. Men minna om det som ein gong var lever vidare. Eg vandrar ofte rundt p stlen. Da hender det at ei line fr Hans Hyldbakk sitt dikt "Haust e yalin" kjem for meg: "... de tyt sng fr tft all stan". Ja, det er mest s ein ikkje kjenner seg heilt leine.

I 26 r har eg hatt hytte p stlen. Mykje har forandra seg opp gjennom ra. Men ikkje alt. Seterfolket hadde same utsikt mot fjella som eg har i dag. Snflekkane borti Bollknubben og Sula ser likeeins ut no, som da dei som skulle bli mi oldemor og gammeltante heldt til her. Songen fr Foss har alltid gtt i same toneart. Det er mange trdar som bind saman fortid og notid.

Ja, til og med ein liten fjlende hjelper til med det.

Flytting til setra 10. juli 1924. Oldefar Sivert ved hesten midt p bildet. Marit p tre r skal ha vore med i dette flgjet.

 

#Seterliv

Fr Hafella til Sentrum Scene

Nyleg fekk eg oppleve legenda Robert Fripp og bandet hans King Crimson p Sentrum Scene i Oslo. For meg starta eigentleg denne turen i krstua p garden Hafella i Tingvoll hausten 1972.

Konserten er slutt, og publikum fr lov til fotografere.

 

Her, i ein avkrok ved Stlvatnet, residerte ein av mine musikkinteresserte gymnaskompisar. I dag er han professor. I skulemiljet utmerka han seg med kyre rundt p ein trmoped som var tapetsert med klistremerke fr Senterungdommen. Dessutan var hret s langt at han mtte bruke ei spenne for halde sveisen p plass.

P kret sitt hadde denne karen ein Tandberg bandopptakar med mykje spennande musikk. Det vart nokre lange kveldar p Hafella. Den komande professoren tok meg inn i verda til grupper som King Crimson, The Nice og Colosseum, samt moderne jazz. Gjennom livet har eg bruka mykje tid p utforske ny musikk. Dei finaste skattane er ikkje dei som ligg oppe i dagen. Spiren til utforskartrongen vart sdd i det gamle huset p Hafella.

Gymnastida handla for mitt vedkomande svrt mykje om musikk. Vi var ein gjeng som diskuterte musikk, krangla om musikk, lytta til musikk og kjpte plater. Engelske musikkaviser, som regel kjpt i Kristiansund, var obligatorisk lektyre. Summen av alt dette vart at vi lrte mykje - ogs av kvarandre. Tida i lag med musikknerdane p Tingvoll har prega meg i all ettertid.

kjpe plater var for vrig ikkje nokon spk for ungdommar med knappe budsjett frst p 70-talet. Den gongen kosta ei LP-plate like mykje som seks - sju middagar p Vidsyn. Til samanlikning kostar i 2018 ei vinylplate og ein kafeteriamiddag omtrent like mykje.

King Crimson ga ut si frste plate, "In the Court of the Crimson King" i 1969. Sidan har det vorte ein imponerande produksjon, spreidd over seks tir. Musikarar har kome og gtt, men Robert Fripp, som no er 72 r gammal, har halde det heile saman. Den musikalske stilen har opp gjennom ra vore skiftande. Men sett ein seg inn i Robert Fripp sitt univers, er det samstundes ikkje vanskeleg finne ein raud trd i denne eigenarta miksen av rock, jazz og samtidsmusikk.

Eg tok tak i trdenden i 1972, og har sidan heldt fast p han. Konserten i Oslo, saman med Ole Magne og Bjarne, vart ei sterk oppleving p meir enn eitt plan. Der og da satt eg fjetra av eit tte mann stort ensemble som leverte prestasjonar i verdsklasse. Samstundes gjekk tankane tilbake til kret p Hafella, og alt det som desse kveldane ved bandopptakaren skulle resultere i.

Ved sida av meg hadde eg to eidsbyggar som og har gjort sine musikalske reiser. Vi starta p same plassen, og dro ut i musikkverda kvar for oss. Sidan har vre vegar kryssa kvarandre titt og ofte.

Kameratskap. Samhald. Felles trdar mellom fortid og notid. Ein stor kveld.

#kingcrimson #musikk #tingvoll

 

 

Tankar fr ein fersk buavring

Eg har jobb p Sunndalsra, hytte p ein seterstl i Trollheimen og hus og heim i Bud. For ein halvgammal kvennbgarding byr livet p mykje variasjon og store kontrastar.

Mykje fint kvile blikket p i Bud.


I snart fem mnadar har eg vore buavring. Om det gr an kjenne seg heime ein stad etter s kort tid, er det akkurat det eg gjer. Nr eg p veg heim fr arbeid om kvelden passerer Tornes og ser toppen av Gulberget i det fjerne, er det  som om det skjer noko i bringa.Tenk ha ein slik plass fare til!

Bud har alltid fascinert meg. Det er den finaste staden p Romsdalskysten. At eg i godt vaksen skulle ende opp her, heilt ute p svaberga mot Hustadvika, er eit resultat av mange samantreff. Men slik er livet. Om det er ein plan attom det vi held p med, er ikkje denne s god f auge p. Alt synes skje tilfeldig. Det gjeld  gripe dei sjansane som byr seg.

Eg er ein landkrabbe. Kanskje nettopp difor er det eg kan bli sittande i timevis i loftstua og sj p havet - dette mektige elementet som eg eigentleg ikkje kan noko med. Men synet bergtek. Lyset med sine br skiftingar. Blgjene. Btane - enten det no er sm fiskeskyter, hurtigruta eller enorme turistskip med fleire tusen passasjerar om bord som passerer. Det vert jamnt turar med kameraet etter kyststien.

Kvennb, der eg vaks opp, er ei lita grend tufta p bondekulturen. Fiskevret Bud har ei heilt anna historie. Likevel har eg meir enn ein gong vorte overraska over kor sterkt mange av dei verdiane og tradisjonane som eg fekk med meg heimanfr, ogs pregar folket og kulturen her ute. Forklaringa er vel ikkje meir komplisert enn at bonden og fiskaren historisk sett har mykje til felles, sjlv om deira kamp for fda i praktisk arbeid har arta seg forskjellig.

Eg opplever mykje samhald og god patriotisme i Bud. Eit jordnrt folk stiller opp for kvarandre og lokalsamfunnet. Nr blomstrande, lokale musikkrefter byr p adventskonsert er kyrkja full. Her trekkjer ein korpsbasar fleire hundre menneske ein laurdag ettermiddag. Utruleg! Og nr Haraldr Hov Bjellvg p museet arrangerer vrvandring, mter folk mannjamnt opp.

Innfdde buavringar opplever alt dette som sjlsagt. For meg som innflyttar blir slike ting teikn p kvalitet og identitet. Det er ikkje alle bygder som har det p denne mten. Langt ifr. Folket i Bud har mykje ta vare p. Det kjennest utruleg greit vere ein av dei.

Avstanden mellom svaberga og seterstlen var, i overfrt tyding, mykje kortare enn eg trudde.

Eit turistskip dukka opp...

 

Kveldstur utom landa. Her er grunnen til heile greia: Mette.

 

Fotball-VM i 52 r - og eit minne om Eusebio

Det er 52 r sidan eg flgde med p mitt frste fotball-VM. England vann til slutt, men min store helt vart Eusebio fr Portugal.

Det blir VM-fotball i fire veker.

 

I ra etter 1966  har eg ftt med meg det meste fr alle fotball-VM. Heltar har kome og gtt. Men for meg kan ingen kan mle seg med Eusebio. Han gjorde eit uutsletteleg inntrykk p ein fotballinteressert tiring.

Fotball-VM i England sit spikra i minnet den dag i dag. For ein som ikkje gjorde anna enn sparke fotball heile sommaren, var det ei nesten ubegripeleg hending f servert ein heil meisterskap p TV. Fotballkamp kvar kveld i fleire veker var uvant kost p den tida. Eg hugsar at slttonna gjekk lett. Alle tankar var retta mot kvelden og kampen som vi skulle sj. Middagspausen vart bruka til klippe ut alle avisreportasjene fr England, og til ajourfre resultata i kampoppsettet, som var klipt ut fr Adresseavisen.

Det var i grunnen mange stjerner velje mellom i denne meisterskapen. Tyskland hadde legendariske Franz Beckenbauer (eg trudde lenge han var ein back som heitte Bauer) og Uwe Seeler. England sitt lag romma spelarar som brrne Charlton, Bobby Moore og Gordon Banks - for ha nemnt nokre.

Men Eusebio vart min mann. Han dribla og skaut, og ikkje s reint sjeldan hamna ballen i ml. Han vart toppscorar under VM i 1966. Fleire fotballinteresserte enn meg hugsar nok kvartfinalen mot Nord-Korea, da Eusebio avgjorde kampen nesten leine. Nord-Korea sjokkpna og leia 3-0 over Portugal etter 22 minutt. Det var krise for oss som heldt med portugisarane. Men s kom Eusebio. Mljegeren sette inn fire fulltreffarar p rad, fr lagkompisen Augusto, den lynraske vingen, srga for at sluttresultatet vart 5-3.

Semifinalen vart derimot eit trist kapittel for Eusebio. Portugal mtte gje tapt for England, og Eusebio forlet banen grtande. Det gjorde eit voldsomt inntrykk. I 1966 gret ikkje vaksne menn i utrengsml - og i alle fall ikkje p TV.

Nr sommarkveldane no atter vert fylt med fotball, er det artig tenke attende p den store meisterskapen i 1966. England-VM var gjennombrotet for TV-fotballen her til lands. Bilda flimra forbi i svart/kvitt, og overfringane var sjlvsagt mykje meir primitive enn i dag. Den skalla ekspertkommentatoren var ikkje oppfunnen, og sendingane varte akkurat like lenge som kampen. Ingen intervju, ingen kommentarar og ingen gjester i studio.

Men for fotballgale guttungar var det heile ein sensasjon - eit innblikk i ei verd som vi p frehand knapt hadde forestilt oss at vi nokon gong skulle f ta del i. Etter at TV-overfringa fr England var slutt, bar det ut p den lokale fotballarenaen, gardstunet, for praktisere kunstene vi hadde lrt. Den som stod i ml var Gordon Banks. Ein eller annan fekk ra av leike fartsfantomet Augusto, og hpefulle talent utan fart i kroppen spela Jackie Charlton. Overmennesket Eusebio heldt vi oss unna - av refrykt. Der gjekk det ei grense.

Eusebio, som eigentleg kom fr Mosambik, dydde i 2014. Han fekk aldri oppleve bli verdsmeister. Eg held som vanleg med Portugal ogs i r, men innser for at sjansane for at dei skal vinne er heller sm. Det fr bli som det blir. Minnet om Eusebio og om ein uforglymeleg fotballsommar m eg likevel heidre kvart fjerde r.

#fotball #VM

Tidleg sommar - carpe diem!

Kalenderen viser 2. juni og Tla er snart grn. Noko slikt har eg ikkje opplevd fr. Sommaren er alt komen - fleire veker fr tida.

Vanlegvis er landskapet her oppe brunt i byrjinga av juni. Ja, det kan ogs vere sn. For 23 r sidan gjekk folk p ski over stlen den frste veka i juni. Og Fossa lg framleis under sn og is.

Naturen gr sine eigne vegar.

Sakte sig kvelden p, og vi som residerer i Tlastu sit p verandaen og tek herlegdomen inn over oss. Vi har hatt ein makalaus fin dag. Ikkje eit einaste skalla fornuftig gjereml er utfrt. Faste rutiner, avslappping med godt lesestoff, soling og ein fin tur langs Fossa med innlagt lunsj tok den tida det tok.

Av og til handlar livet om berre dette eine: Carpe diem. Grip dagen!

Ein privilegert redaktr

Utsikt mot Sunndalsfjorden fr hotellglaset.

 

Det er tysdag kveld. Eg residerer p Trdal hotell & turistsenter, som eg vanlegvis gjer ein gong i veka.

Bak meg har eg ein arbeidsdag p tretten timar. Ei lang kt, ja. Men eigentleg noks lystbetont. Eg blir visst aldri lei av dette lokalavislivet.

I dag har det rett og slett vore artig. Vi held p med Hydro Cup-avisa, som er eit av dei verkeleg store lfta i lpet av ret. Redigeringsarbeidet gr lett nr ein ser at journalistar og frilansarar leverer artiklar av beste merke, og annonseinntektene er hgare enn nokon gong. Det er i det heile tatt eit privilegium f vere redaktr i eit arbeidsfellesskap som Aura Avis.

Vi har ei enkel mlsetting: Innafor sitt nedslagsfelt skal Aura Avis heile tida vere best.

Det er ein kamp.

P papir.

P nett.

Eit kjr for finne dei beste sakene.

Ei evig jakt etter den neste annonsekrona.

Eg tykkjer vi jamnt over lukkast godt. Fordi: Eg har medarbeidarar som brenn for lesarane, annonsrane, avisa og arbeidsplassen sin. Eg jobbar i lag med ein gjeng som alltid tek ut det siste for at resultatet skal bli s godt som muleg. Over tid utgjer denne mentaliteten ein stor konkurransefordel.

Eg kjem til at dette er den 22. Hydro Cup-avisa i mi redaktrtid i Aura Avis. Gjennom alle desse ra har vi vore samarbeidspartnar med cupen, som ikkje kan kallast noko anna enn eit eventyr. Hydro Cup er i dag ein fotballcup som p alle mtar held nasjonalt toppniv. For Aura Avis er det ei re f vere ein liten del av dette fenomenale maskineriet.

Det har absolutt vore ein god dag. I morgon skal vi fullfre avisa, fr ein ny deadline ventar tjuefire timar lenger fram. Slik er denne runddansen, som fanga meg for 41 sidan.

Gjennom glaset ser eg at Flnebba har teke p seg eit tynt slr av kveldsdis, og lysa fr verket, som aldri sv, blenkjer inne i fjordbotnen. Det er p tide ta kvelden.

Kanskje kjem eg til dryme om Hydro Cup.

Naturen lurte meg

Eg trudde det skulle bli sein vr i fjellet i r. Men naturen lurte meg. Eg sit for meg sjlv p hytteverandaen, og ser at i lpet av halvanna veke har det har skjedd ein revolusjon her oppe.

Da eg forlet hytta 1. mai, lg snen meterdjup heilt inn til hytteveggen. Det var skifre til langt ned i liene. I dag fekk eg ikkje bruk for ski. Med unntak av nokre f snflekker her og der, var det bart heile vegen fr Kvenndalen og opp til stlen.

Innover Tla er det framleis sn nok for den som vil ta ein skitur. Men held mildveret fram, vil ikkje det vare lenge.

Det flgjer ein del ritual med dette hyttelivet utanfor allfarveg. Den frste fotturen om vren er eitt av desse. P stien trr eg i mine eigne fotefar fr i fjor haust. Rundt meg vaknar tre og busker, mine vener, til liv. Fjella, som sakte ristar av seg vinterkpa, seier god dag. Mtet med alt dette som eg kjenner s vel, gjer alltid inntrykk. Eg har vorte eitt r eldre. Men naturen er den same.

Fr verandaen ser eg Fossa, som endeleg har ftt fridomen sin tilbake etter mnadar under sn og is. No briskar ho seg med vrsg og skummande vatn i kte kast p ferda mot fjorden.

Sola ser ut til takke for seg. Eg hentar jakke, sitteunderlag og pleddet som Mette har strikka. Aldri i verda om eg gr inn no. Kvelden er ung. Livet skal nytast. Eg seier som Olav Thon: Gjer dine gleder enkle.

Nr PR-kte programleiarar str i vegen

Eg kyrer mykje bil. Ein stor del av tida bak rattet brukar eg til hyre p radio. Mine utvalde kanalar er P2 og NRK Alltid nyheter - med NRK Jazz og P9 Retro som lufteventilar. Kommerskanalane styrer eg unna.

Skjermdump fr nrk.no.

 

- Ein skal behandle dei medverkande med respekt og la dei sleppe til.

Det var slutthelsinga fr NRK-legenda Oddgeir Bruaset, da han takka for seg etter mange r i radio og TV. Kanskje var utsegna mest mynta p programleiarar i fjernsynet. Men mange som jobbar i radioen burde ogs ta til seg rdet.

Bruaset seier i intervjuet med nrk.no at han er provosert av PR-kte programleiarar, som set seg sjlve framfor gjestar og intervjuobjekt. Programleiarar skal stille vettuge sprsml, informere og prve avdekke det folk prver skjule, og ikkje behandle dei som er med i programmet som statistar. Nr "Der ingen skulle tru ..." har vorte ein suksess, er det fordi sjarane mter spennande og ekte menneske, og ikkje p grunn av programleiaren, meiner Bruaset.

- Difor er det heilt i orden at eg er relativt usynleg, og eg meiner at fleire burde vere det, seier han.

Eg merka meg dette intervjuet da det i si tid vart publisert, og eg tenkjer ofte p orda til Bruaset nr eg i dag hyrer p radio eller ser p TV. Dei kommersielle radiokanalane er eit kapittel for seg. Der er dei som sit bak mikrofonen s styande, "kule" og hge p seg sjl, at i alle fall ikkje eg orkar hyre p.

Men NRK er p god veg til hamne i same grfta. Distriktsprogram, Nitimen og andre flaggskip vert fylt av programleiarar - det m jo alltid vere to - som skvaldrar i veg og fniser og ler av kvarandre sin humor.

P1 er ikkje lenger min kanal. Som sagt, eg held meg NRK til P2 og Alltid Nyheter. "Nyhetsmorgen" fr klokka sju og utover kvar morgon er verkeleg til bli klok av. Her mter ein dyktige programleiarar og god journalistikk p ein arena som er kjemisk fri for "ltar".

Apropos dette med musikken, som vert misbruka overalt: Eg vil tru at dei som hyrer p aktualitetsprogrammet "Her og n" om ettermiddagen stort sett er godt vaksne menneske. Kvifor programmet da m brytast opp med store mengder tenringsmusikk, er ei gte for meg.

Om morgonen m eg likevel innom P1 s snarast for f med meg distriktsnyheiter i eit par minutt litt over klokka tte. S er det ein ny P1-visitt ti p halv ni for  hyre andakten. Morgonandakten i radioen har i dag ei form som appellerer mykje breiare enn den tida da eg var innom kret og slo p radioen til oldemor mi, slik at ho fekk med seg eit gudsord inn i dagen. Blant mange dyktige formidlarar av livsvisdom og inspirasjon sett eg srleg stor pris p Henrik Syse. Syse, som er son av tidlegare statsminister Jan P. Syse, er filosof, forfattar, foredragshaldar og forskar. Han er ogs nestleiar i nobelkomiteen. Ein usedvanleg klok mann!

S vert det Fadervr og velsigning til slutt - som regel inne i ksendalstunnelen. Det toler eg godt hyre langt inne i svarte fjellet. ra saman med oldemor Gudrun sette sine spor.

Oddgeir Bruaset hyrer til ein kategori programleiarar som vi i dag ser og hyrer stadig frre av. Men heilt borte er dei ikkje. Ein av mine favorittar, som eg vil trekke fram som ei eksempel, er Finn Bjelke. "Popquiz", som han leiar kvar laurdag formiddag p P1, er eit av dei mest populre programma i denne kanalen. No er popmusikk noko som i utgangspunktet fengar hos mange. Likevel er eg sikker p at lyttartala ikkje ville ha vore s hge utan Bjelke sin ordkunst og briljante programleiing. Det handlar om skape kontakt med lyttaren og - ikkje minst - evne til f dei som ringer inn til gje av seg sjl. Finn Bjelke, som i 2007 vart tildelt Riksmlsforbundet sin lyttarpris, er ein meister i servere verbale gullkorn. Men han gjer det utan  ta stor plass. "Herreavdelingen", der Bjelke opererer saman med bl.a. Yan Friis, er ogs eit meisterverk av eit program

P mange mtar er Finn Bjelke notidas svar p Rolf Kirkvaag.

For vrig les eg akkurat no Asbjrn Bakke sin biografi om Erik Bye. Boka er i seg sjlv eit stykke imponerande forteljarhandverk. Innhaldet gjev lesaren eit bilete av ei mann heilt utanom det vanlege. Erik Bye var ein einar p mange felt. Innafor media vil han for all framtid ruve som ein bauta.

Mange av dei som i dag sit og breier seg bak mikrofonar og framfor kamera har mykje lre av Erik Bye.

#nrk #popquiz #henriksyse #finnbjelke #oddgeirbruaset #herreavdelingen

Vi som kjempar for sprket

Nils Ulvund - ein stor inspirator og vegvisar.

 

Ein laurdag i mars var eg invitert til rsmtet i Nordmre Mllag for halde eit innlegg. At eg p same mtet skulle bli tildelt mlprisen for 2017,
kom som ei stor overrasking. For seie det mildt.

Men nr eg no ein gong har ftt prisen, er eg bde stolt og takknemleg. Eg har alltid vore oppteken av sprk, og i stadig sterkare grad har det gtt opp for meg kor viktig det er at vi slr ring om det norske sprket.

Skriftkulturen vr bygger p to likeverdige mlformer. Nr eg er medlem i Noregs Mllag og engasjert nynorskbrukar, er det ut fr eit grunnleggande sprksyn som gr ut p at vi ogs i framtida skal ha ein skriftkultur der nynorsk og bokml lever side om side. For meg er i tillegg teikning av medlemskap i mllaget ei handling i solidaritet med nynorsken. Som ein del av ein norsk skriftkultur under press, er nynorsken enda meir srbar enn bokmlet. st opp for nynorsken, er etter mitt syn st opp for ein viktig del av norsk identitet og kulturarv.

Ivar Aasen starta den norske mlreisinga midt p 1800-talet. Sjlv om det er lenge sidan, er kampen for full sprkleg jamstelling likevel ikke ferdig. P ei rekkje omrde er det framleis ein veg g. Noregs Mllag har ein jobb gjere. Samstundes har den klassiske norske mlstriden, slik den historisk sett har arta seg, p mange mtar gtt ut p dato. Vern om ein tosprkleg norsk skrifttradisjon krev at bokml- og nynorskfolk str saman.

Nr eg som tosprkleg skribent fr mlprisen, tek eg det som eit uttrykk for at mllaget ogs tenkjer i dei same banar. Eg har hatt mange samtalar med Nils Ulvund, den ivrigaste og mest vidsynte nynorskforkjemparen eg kjenner, om dette temaet. Nils har vald dialogen som sin fremste abeidsreidskap. For meg har han vore ein stor inspirator og vegvisar. Nils har aldri kritisert meg for skrive bokml. Derimot har han stimulert meg til etter kvart bruke mykje meir nynorsk enn eg gjorde fr.

Eigentleg er du meir nynorskmann enn eg, du Lars Steinar, har Nils fleire gongar sagt til meg. Eg skal la den mannjamninga ligge. Men uansett kan eg seie: Denne prisen deler eg med deg, Nils. Gjennom mten du arbeider p, og den entusiasmen du legg for dagen, er du verkeleg ei kraft som mlreisinga anno 2018 treng.

#Sprk #Nynorsk #Kultur

Ei pske i luksus

Pskegjestar p Tla. Ole Johan Kvendb (t.v.) hadde med to geiter, som stortreivst i pskefjellet. Bde Ole Johan og Oddvar Kvande er fast inventar p Tla 1. pskedag.

 

Eg har feira hyttepske oppe p Kvennbtla kvart r sidan 1993. Hytta er litt meir pkosta i dag enn den gongen. Men framleis dyrkar vi det enkle livet. Her er verken strm eller vatn, og vi m g opp bratte lier for  kome fram til hytta. Vi ligg ogs utanfor alt som heiter oppkyrde lyper.

Men dette er vr luksus. Ein luksus i form av kvardagslege gleder, nrleik til naturen - og til kvarandre. Det er befriande kome inn i eit rom der tidsfristar og tidstjuvar ikkje eksisterer. Det er verkeleg ein luksus f vere herre ikkje berre i eige hus, men i eige liv.

Kortspel er ein del av hyttekosen. Mette er ikkje lett sl. 

 

Saknar du fjernsynet, spurte min beste halvdel ein kveld i pska. Ho var travelt oppteken med strikking, og eg sat konsentrert over eit kryssord. Nei, sjlsagt sakna eg ikkje fjernsynet. Og det veit eg at ho heller ikkje gjer nr vi er p hytta. TV-program som vi mtte g glipp av er aldri noko tema. Derimot har vi stor glede av radioen. Det er berikande kunne finne ro med ein kanal der folk samtalar p sivilisert og oppysande vis, utan heile tida verte avbrotne av "ltar". Vi har slike kanalar i Noreg - takka vere NRK-lisensen.

Psketuristar skjrtorsdag. Mette saman med Marit og Einar Grnnes.

 

Det fer ikkje s mykje folk forbi hytta i lpet av ei pskehelg. Men besk dukkar opp av og til. Det gjorde det ogs i r. Dessutan har det vorte ein tradisjon at vi held ope hus 1. pskedag. Da er vi 15 - 20 menneske som pratar, drikk kaffe og hygger oss i lag. Mange, for ikkje seie dei fleste, kjem att r etter r. Vi som feirar pske i "Tlastu" set umteleg stor pris bde p tradisjonen og det trivelege samveret. 

Oppe p Tla er det enno rundt halvannen meter med sn. Dei finaste skihelgene har vi framleis til gode. S kjem vren for fullt. Naturen vaknar, og tek  gradvis p seg sommardrakta. Det er eit eventyr f vere med p kvart r.

Snart ber det til fjells igjen.

Kveld p Tla.

 

Langfredag

Vi lever livet sakte oppe p Tla. Ein skitur. Eit triveleg besk. Kos i solveggen. Mat og drikke. Radio, bok og kryssord. Slik har denne langfredagen gtt.

Og den skulle ikkje ha vore annleis. Det er akkurat p dette viset vi vil ha pska, vi to i Tlastu. Eit enkelt liv med tid til leve. Tid til tenke. Tid til sj kvarandre. Betre kan det ikkje bli.

Trass i at den eine solblanke dagen avlyser den andre, er det kaldt i Trollheimen. Termometeret viser minus ti om natta og berre nokre f plussgrader midt p dagen. Men vi lir ikkje noko naud. Vedlageret er rikeleg, og vi kler oss etter vret.

For oss som er s gammaldagse at vi ikkje startar pska fr onsdag, inneber langfredag at vi enno ikkje er komne halvvegs i pskeferien. Det har vore fine dagar s langt, og vi gler oss til dei som kjem.

Eg sett punktum for denne epistelen medan ei kveldsbleik sol sender dei siste langfredagsstrlane inn over stlen. Snart dukkar mnen opp. Atter ein gong blir vi sittande ved glaset og ta magien inn over oss. Pskemagi.

Den frste turen

Ein kveld med nydelege fargar.

 

 kome fram til hytta for frste gong etter vinterdvalen er noko heilt spesielt. Laurdag 17. mars starta hyttesesongen oppe p Tla i r. Eg gjekk den vante ruta opp liene p ski, medan Mette fekk skyss med skuterkyrar Gunnar.

Dei kom fram ei god stund fr meg, og kunne nske ein sveitt og sliten skilpar velkomen med oppvarma hytte og mat p bordet. All proviant og ved var kome i hus, og Gunnar var, til overml, allereie ferdig med restaurere ytterdra. For ei lukke! Og heldige er vi som har denne altmulegmannen fr Todalen til hjelpe oss. Han ordnar alt. Absolutt alt.

Siste turen i fjor gjorde eg i byrjinga av november. I tida etterp har eg og Mette styra med vre daglege gjereml gjennom vinteren. Tlastu har trufast sttt p plassen sin og venta, slik ho har gjort sidan ho vart bygd tidleg p femtitalet. Dei frste ra var det byggmeister Peder saman med fru Ane som gjorde entre nr vren til slutt vann over vinteren oppe p Tla. Sidan 1992 har eg og mine kome opp og markert sesongstart. S hyrer det med til historia at vi i r nok ikkje var dei aller frste som kryssa stlen. Jerven hadde vore fr oss. Spora viste at han hadde luska rundt p ein inspeksjonsrunde ved hytta ikkje lenge fr vi kom. 

Det er hgtid over den frste turen. kome inn i hytta og kjenne p denne stemninga og atmosfren som du er s glad. Dei faste rituala som skal gjennomfrast. Du let blikket gli over fjell og tl, og tek atter ein gong innover deg at her - akkurat her - er det du djupast sett hyrer til.

Gunnar takka for seg, og etter kvart seig kvelden p. I det fine veret fekk vi oppleve eit fargespel av dei sjeldne, fr sola gjekk til kvile bak Reinsfjellet. S vart det spekemat med noko godt i glaset attt - slik vi alltid gjer det frste kvelden nr vi er p hytta. Eit ritual, det ogs.

Ein solrik laurdag vart avlyst av ein heller bister sndag. Men slik er fjellet. Vi baska oss ned til dalen p skiftande fre, vel ngde med helga og fulle av forventning til pska som ikkje er mange dagane unna.

Spekemat. Ogs eit ritual.

 

Stor nedtur - stor prestasjon

10000-meteren er berre to minutt gammal, og alt ser lyst ut.

 

Etter at Marit Bjrgen og Daniel-Andr Tande hadde leverte varene i Holmenkollen, skulle sndagen toppast med norsk verdsmeister p skyter i  Amsterdam. Den frste p 24 r. Eg rigga meg til i stolen. Etter den fabelaktige 1500-meteren, var forspranget til Sverre Lunde Pedersen s stort at den siste mila mest var sj p som ein formalitet. Trudde eg.

Men nr det gjeld sport, er det lett forrekne seg. Bergenseren datt. Gull vart til slv.

Sverre Lunde Pedersen vart snytt for tittelen. Men han vil for alltid st som den moralske meisteren. Han tok 2. plassen i VM med fall. Og attp til: Han slo Sven Kramer i samlp p 10000-meteren - med fall. Dette VM-slvet er ein av dei strste norske idrettsprestasjonane gjennom alle tider.

Vi som er er interessert i idrett, likar dramatikk. Men denne dagen vart det i meste laget. Sverre Lunde Pedersen var den klart beste lparen gjennom helga. Nr ein utvar mister laurbrkransen p ein mte som dette, er det berre trist. Trist for han som datt. Og siger med bismak for han som no kan kalle seg verdsmeister. Men slik er alts idretten. Som oftast rettferdig. Nokre gongar brutal og hjarteskjrande.

Ser vi bort fr at VM i Amsterdam enda i eit antiklimaks, har det vore ei fenomenal skytehelg. Eg trudde at eit meisterskap utandrs i 2018 skulle verke avleggs. I staden vart det ei oppleving av dei sjeldne. Spenning, gode norske prestasjonar, nederlandsk folkefest og utandrsbane skapte nostalgiske bilete inne i skolten p ein gammal skyteentusiast. Eg tenkte p meisterskapshelgene p 60- og 70-talet, da vi satt klistra til TV-skjermen og noterte rundetider. Bjrnsen og Jorsett, differansar, tal og skiftande ver- og isforhold. Det var verkeleg noko leve seg inn i. No kom mykje av dette att. Vi fekk ein 5000-meter i plaskregn. Ville veret lette? Kva om kvikkslvet kraup eit par hakk nedover? Og kva med sola? Gamle, og ein gong viktige problemstillingar vart som nye.

Sidan Sverre Lunde Pedersen heilt sikkert kjem over fallet noks fort, m eg ogs klare riste denne opplevinga av meg. Livet gr vidare. Sesongen er ikkje slutt, og om eit r kjem ein ny sjanse til bli verdsmeister. Eg tippar Lunde Pedersen, verdas beste skytelpar, grip den sjansen.

#skytevm #sport

Det gr ikkje s verst...

Bud. Hit gr det an flytte.

 

For mange r sidan, det er sikkert bde tjue og tretti, sat eg p ein restaurant i Bud og inntok ein betre middag. Eg kikka ut gjennom glaset og tenkte med meg sjlv: Den som hadde ftt bu her.

No viser kalenderen 2018, og eg bur faktisk i Bud. Ei lang reise, fylt av tilfeldigheiter, bevisste valg, uflaks og - aller mest - flaks, gjorde at eg fr februar dette ret har adresse Robinsonmarka 26, 6430 Bud. Eg vart frning for fem r sidan. Men Elnesvgen var aldri meint som noko anna enn ein mellomstasjon. Vi ville til Bud. I fjor dukka det opp ein sjanse som vi etter kvart innsg at vi ikkje kunne la g fr oss. Difor sit eg her p p det som skal bli mitt heimekontor, mellom pappkassar og uplassert inventar, og skriv denne epistelen. Sakte men sikkert blir dette husveret til ein heim. Vi gler oss over kvart eit framsteg, og skjnar allereie no at vi har gjort det beste valet som gjerast kunne.

Livet er ei merkeleg reise. Etter snart 62 r p denne planeten, har eg etter kvart forsttt at det jordiske opphaldet til sjuande og sist handlar om ta imot - ikkje kjempe imot. Det som skjer, det skjer. Bud, heimplassen til Mette, lg der og venta p oss. S utruleg mange har nskt oss velkomne. Her kjem vi til trivast. Ja, dei seier til og med "kjle" her ute i havgapet.

Det er langt fr Kvennb til Bud. Men etter ha budd p fleire plassar opp gjennom ra, opplever eg at her - ute mot Hustadvika - finn landkrabben meir enn andre stadar att dei verdiane og tradisjonane som i si tid vart grunnmuren for livet og livssynet hans. Det hyrest kanskje rart ut. Men slik er det. I Bud gr det an finne seg sjlv.

Ein middag for mange r sidan. Ei ferd gjennom ra. Eit liv. Eg ser ikkje Skarfjellet, men Gulberget. Eg kyrer tolv mil kvar veg til og fr jobb p Sunndalsra. Samstundes er det ingen som har ein flottare arbeidsveg enn eg. Veret. Lyset. Naturen. Hustadvika. Ville fjell som strekkjer seg halvannan kilometer rett opp fr sjen. Eit eventyr kvar dag.

Og s sjlve ankerfestet for alt dette: Seterstlen oppe p Kvennbtla. Snart startar ein ny hyttesesong. Sget fr Fossa og utsikta mot Sul-toppane skal fylle kropp og sjel. Kjensla av g i fotefara til sine eigne forfedrar gjev livet meining. Om ikkje lenge sit eg atter oppe p Fintenkjarplassen med kikkerten og kaffekoppen. 

Det gr ikkje s verst akkurat no.

Stlen ventar.

Ei musikalsk pilegrimsreise til Drammen

Ei investering som skulle kome til bety mykje.

 

Nr Procol Harum spelar i Drammen 1. februar, vil det vere to kvennbgardingar i salen. Underteikna og broder Ole Magne er p musikalsk pilegrimsferd. 43 r etter at vi frste gong opplevde Procol Harum i Studentersamfundet i Trondheim, skal vi kjenne p felles rter og leve ut den interessa som alltid, og meir enn nok anna, har knytta oss saman. P kvart vrt vis har vi fylt livet med musikk. Dei frste stega inn i denne verda tok vi saman.

"A whiter shade of pale" med Procol Harum er ein av verdas mest spelte songar. Songen vart ein kjempehit da den kom ut i 1967. Ja, s stor var suksessen, at Procol Harum aldri seinare skulle greie gje ut noko som kom i nrheita av "A whiter shade of pale" verken nr det gjaldt salstal eller popularitet.

Men det betyr ikkje at Procol Harum laga berre ein melodi som er verdt hyre p. Tvert om. Sidan 1967 har gruppa gjeve ut rundt tjue album, fulle av det eg vil kalle musikk for evigheita. Problemet er berre at s altfor f har oppdaga denne gullgruva. Vi som var s heldige at vi tok oss bryet med kikke bak "A whiter shade of pale", fekk oss derimot "eit soundtrack for livet", som det heiter p godt norsk.

Om eg ikkje kan mle meg med samlaren Ole Magne, har eg opp gjennom ra klart etablere ei platesamling av ein viss strrelse. Rundt eitt tusen LP- og CD-plater har det vel vorte. Nokre av desse innkjpa sit som spikra i minnet. Den frste Procol-plata kjpte vi to brrne saman i 1971 eller 1972. Det var ei samleplate, med melodiar fr gruppa sine fire frste album. Investeringa vart gjort p samvirkelaget p Skei, etter ei svrt nye vurdering. Det sto mellom fleire alternativ, og budsjettet var ikkje all verda. 45 r etterp kan eg trygt seie at det var ein platehandel som skulle kome til pverke meg for resten av livet.

Seinare kjpte eg bandet sitt legendariske konsertalbum fr 1972, innspela saman med symfoniorkester og kor i Edmonton i Canada. Plata kom i posten fr England, og eg hadde gtt og venta i mange veker. Men dette var midt i haustonna. Eg hadde teke meg fri fr gymnaset i nokre dagar for gjere gardsarbeid, s plyinga mtte g frst. Musikken fekk vente til ut p kvelden. Slik var det den gongen.

"Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra", som meisterverket heiter, er utan tvil den plata eg har spelt mest opp gjennom ra. Den dag i dag tek eg ho fram. Haustonn-eksemplaret er teke vel vare p. 20 minutter lange "In Held 'Twas in I", heile B-sida p LP-utgva, gjer like stort inntrykk i 2018 som for 45 r sidan. Det er alltid noko nytt finne.

Procol Harum slo igjennom i ei tid da den nye rocke- og popmusikken var p full frammarsj. Mange av gruppene p denne tida var gitarbaserte. I Procol Harum var det tangentar og klassiske overtonar som dominerte. Dei hadde bde orgel og piano i besetninga. Saman med det bluesinspirerte gitarspelet til Robin Trower, skapte Procol Harum ein "sound" som ingen gjorde dei etter.

Fr originalbesetninga er det i dag berre vokalist, pianist og komponist Gary Brooker att. Til gjengjeld sett han s sterkt eit stempel p musikken, at utskifting av musikarar aldri har trua det unike Procol-uttrykket. Gary Brooker er inne i sitt 73. r no. P imponerande vis har han heldt stemma vedlike. Eg har ein mistanke om at han har levd noko sunnare enn mange av dei som var samtidige stjerner p 60- og 70-talet. Det har alltid vore stil og standard over Gary Brooker, som i 2003 vart utnemnt til Member of the Order of the British Empire for sitt veldedige arbeid.

Etter konserten i i 1975, har eg hyrd Procol Harum live to gongar til. Eg var der bde da dei gjesta Trondheim i 1976 og i 2005. Og no str alts Drammen for tur.

To aldrande pilegrimer p veg gjennom landet for mte opphavet til ein del av sin eigen identitet. Ei andektig stund p Union Scene ventar. Det kan ikkje bli anna enn bra.

#procolharum #musikk #drammen #classicrock #rock

Tre r med utsyn fr Fintenkjarplassen

Utsikt fr Fintenkjarplassen mot Sul-toppane.

 

Det er tre r sidan denne bloggen sg dagens lys. 1. februar 2015 gjekk den frste epistelen p lufta. I tida etterp har det vorte rundt 120 betraktningar om stort og smtt.

Som avisredaktr i 35 r har eg skreve fleire tusen  leiarartiklar og kommentarar. Eg har meint mykje om mangt - om saker eg forstr meg p, og om ting eg skjnar mindre av. Slik er det ha betaling for meine. Ja ja. Dette er redaktrlivet er ein tvilsam affre. Hovudet ligg p blokka heile tida.

Bloggen vart til fordi eg trengte ein arena der eg kan filosofere om emne som ikkje hver inn i avisformatet. Eg fann fort ut at bloggen skulle heite Fintenkjarplassen. I mange r har eg bruka dette namnet p eit berg oppe p Middagshaugen - heilt fremst p kanten mot Kvenndalen. Utstyrt med kikkert og ein kaffetr har eg sete der i utallige timar. Her flyg tankane lett. Samstundes er det ingen plass eg lettare greier samle tankane enn p denne prektige utsiktsstaden.

Ofte har eg vorte overraska over kor mange som les snuttane mine. Historikken viser at det siste ret har Fintenkjarplassen - med nokre svrt f unntak - hatt besk av lesarar kvar dag. Triveleg sj. Men, ein blir ogs litt audmjuk over f slik respons. Takk til alle som leser. Eg har ikkje tenkt gje meg.

Eit av dei frste innlegga som vart publisert p Fintenkjarplassen heitte "Utsikt fr hytteglaset". I hve trersjubileet, og i pvente av Tla-sesongen som startar om snaue to mnadar, tilbyr eg her ein reprise. Er du interessert i lese, s kan du klikke her.

Var Kankkonen nedi med handa?

Veikko Kankkonen.

 

Eg er klar for mitt 16. vinter-OL. Det frste, leikane i Squaw Valley i 1960, m meg innrmme at eg ikkje har noko minne om - eg var berre fire r den gongen. Innsbruck-OL fire r seinare, derimot, sit som spikra i skolten den dag i dag. Hovedgrunnen er nok at vi p det tidspunktet hadde ftt fjernsyn i huset. For ein sportsinteressert ttering gjorde sendingane eit voldsomt og varig inntrykk. Skirenn og skytelp rett inn i stua, dag etter dag. Det var ikkje til tru.

Det var langt mellom fjernsynsapparata den gongen. Mange kom difor p besk for f med seg overfringane fr Innsbruck. Spesielt folksamt var det den sndagen hopprennet i den store bakken gjekk av stabelen. Det fanst ikkje ein ledig stol i stua. Og det var alts her vi skulle f oppleve det som i mange r etterp vart ein "snakkis": Var veikko Kankkonen nedi med handa i det andre hoppet?

Dommarane meinte bde og. Kankkonen vart trekt spass i stil at Toralf Engan sikra seg seieren. Men han vart ikkje straffa nok til at Torgeir Brandtzg kunne rykke opp fr bronse til slv. Dermed vart det same trioen som tok medaljene i begge bakkane. I normalbakken vann Kankkonen framfor Engan og Brandtzg. I den store bakken vart alts rekkjeflga Engan, Kankkonen og Brandtzg.

I 1964 vart en enno hoppa tre omgangar, med dei to beste hoppa som teljande. Det hyrer med til historia at Kankkonen i det tredje hoppet presterte eit "skikkeleg" fall - slik at ingen av dommarane hadde noko tvile p. Finnen vart alts slvvinnar med eitt og eit halvt fall denne dagen, om ein kan seie det p den mten.

Ein liten hoppkuriositet til: I Innsbruck deltok ein svrt lovande kar med namnet Bjrn Wirkola. Han klarte ein 16. plass i normalbakken. Det mange sikkert har glymt, er at altavringen i 1964-OL ogs sikra seg ein 11. plass i kombinert. To r einare skreiv Wirkola skihistorie med to gull under VM i Oslo. Da hadde han lagt langrensskiene p hylla, og tre omgangar hadde vorte til to.

Som langt meir enn gjennomsnitteg interessert i sport, har flgd kvart eit OL tett. Det einaste unntaket er Torino-leikane i 2006, da eg mesteparten av tida oppheldt meg p Sri Lanka. I hotellbaren hadde dei ein TV, der det vart vist korte glimt, s eg heldt meg da oppdatert p eit vis. Lokalbefolkninga skjna ikkje s mykje av det dei sg. Men dei var bde imponerte og skremde over vingar som hopp og utfor. Aller mest fascinert var dei likevel over at damene deltok i OL!

Det er mange minne sj tilbake p. Tredobbelt norsk p 5000 meter skyter i 1964 var stort. Eg hugsar gleda over Fred Anton Maier sin 5000-seier i Grenoble i 1968, og sjlvsagt 10000-meteren same r, da svensken Johnny Hglin sneik seg inn framfor Maier og sikra seg gullet. Det var ein nedtur!

Under Sapporo-OL i 1972 mtte ein st opp grytidleg, og vel s det, for f med seg sendingane. Ein morgon slo vi p fjernsynet for sj Erik Hker ta gull i storslalm. Spenninga varte i 53 sekund, fr oppdalingen la seg pent over p sida og sklei ut av lypa. Det var berre kome seg p skulen...

Om det har med alder gjere, eller om andre rsakar spelar inn, veit eg ikkje. Men det er i alle fall mykje lettare  hugse det som hendte p 60- og 70-talet, enn det som har skjedd i meir moderne tid. Eg har sjlsagt ftt med meg bragdene til Dhlie, Bjrgen, Bjrndalen og alle dei andre store heltane. Men medaljer og plasseringar flyt saman. Google og andre oppslagsverk m til. Kanskje verkar det ogs inn at det er s mange fleire vingar no for tida. I gamle dager gjekk langrennslparane p herresida tre individuelle konkurransar pluss stafett. Damene hadde berre 5- og 10-kilometer, samt stafetten.

Om kort tid brakar det laus i Pyeongchang. Det er mykje sj fram til. Men glansen og magien fr Innsbruck i 1964 kjem aldri tilbake. Til det har vi vorte altfor blaserte. P 60-talet kunne ein g i mange veker og sj fram til eit hopprenn eller eit skytelp p TV. I dag rullar sporten over skjermen alle helgar - ja, dgnet rundt, om ein vil. Dermed er ogs litt av hgtida rundt OL og andre store meisterskap borte.

Var Kankkonen nedi med handa? Berre unntaksvis fr vi slike diskusjonar i dag. Moderne fjernsynsproduksjon, med alle sine kamera, gjev oss som regel svaret. Imponerande, ja. Men p eit eller anna vis har ogs noko gtt tapt.

Likevel: Eg seier over til Pyeongchang. Det bli stas!

Tankar og tal ved rsskiftet

Bud, med utsikt mot Bjrnsund. Her kan ein landkrabbe trivast.

 

1. januar er berre ein dato, og alderen din er kun eit tal. Likevel, ra gr. Ved eit rsskifte blir det uvilkrleg til at ein stoppar opp. Ser litt tilbake. Vender blikket motsett veg, og ser framover. Korleis blir det nye ret?

For meg er kortversjonen av 2017 at det var eit bra r. Mykje trivsel og lite dramatikk passar meg bra. S fr det st sin prve at hausten vart i overkant travel. Litt meir fritid hadde gjort seg. P den andre sida: Det er godt kjenne at ein gammal skrott og ein velbruka hjerne framleis heng med ogs i avissamanheng. Aura Avis leverte eit godt resultat i 2017. Vi lagar verdas beste avis for Sunndal og Tingvoll.

I skrivande stund er det meste av 2018 uplygd mark. Eg hpar og trur p mange gode dagar. Om f veker flyttar vi til Bud. Det ser eg verkeleg fram til. I si nye loftstue kan landkrabben fr Kvennb sitte og sj utover Hustadvika. Det grensar nesten til det eksotiske. Da eg og Mette starta p vr reise saman, hadde vi Bud som ml. No er vi der!

Ei anna storhending kjem i same rennet. 1. februar kyrer eg og broder Ole Magne til Drammen for oppleve Procol Harum. Nokon vil kanskje seie at dette er ekstremsport for spesielt interesserte. Det kan eg forst. Men etter ha levd med musikken til gruppa i meir enn 45 r, fann vi ut at dette var ein sjanse vi ikkje kunne la g fr oss. Gary Brooker, mannen med pianoet og den magiske stemma, fyller 73 dette ret. Heller ikkje han er ei evigheitsmaskin. Sjlv om han alts har heldt gruppa gang i over femti r.

For mitt vedkomande blir dette konsert nummer fire med Procol Harum. Den frste var i Trondheim i 1975. Ogs da var eg saman med Ole Magne, i tillegg til Bjarne Holten. Konserten gjorde eit sterkt og varig inntrykk. Av meir kurise innslag p turen hugsar eg at Bjarne prvekyrde ein Datsun p Vormstad (heldigvis var det ikkje fartskontroll), og at vi i ka p veg inn i Studentersamfundet kom i prat med ein kar fr Viggja som skulle heim og kastrere smgrisar etter konserten. Ja, det er mangt som dett ned i hovudet nr ein let tankane flyge.

Som eg innleidde med, er alderen kun eit tal. Likevel er det alts slik at eg fyller 62 dette ret. Fdselsattesten lyg ikkje. Eg kan bli pensjonist - om eg vil. Sjlv om det ikkje er aktuelt  g av med det aller frste, kjenner eg likevel at det vite at 62-talet dukkar opp rundt neste sving tvingar fram nye tankar om tilvret og framtida. Ein ny fase av livet str for dra.

S lenge livet er til leve med, skal ein ikkje klage. Snart blir eg buavring, og litt lenger fram i tid startar ein ny Tla-sesong. Eg konkluderer med at det meste er p stell ved inngangen til 2018.

Like fr eg dreit meg ut

Eidsvg sentrum nokre dagar etter det dramatiske opptrinnet.

 

Eg er ikkje s ofte sint. Kanskje er dette ein god eigenskap. Eg er ikkje sikker. Av og til hadde det truleg gjort seg vere litt meir krakilsk. Men eg er nok ikkje slik konstruert.

Dette er ei lita historie om ei hending da eg faktisk heldt p  bli verkeleg sint. Illsint, for seie det rett ut. Og ikkje nok med det: Det var nummeret fr eg dreit meg skikkeleg ut.

Det skjedde p tur heim fr jobb ein sein ettermiddag for ikkje lenge sidan. Eg kyrde pent og roleg (ja, det er heilt sant), og lytta som vanleg til P2. Idet eg kom inn i 40-sona i Eidsvg vart eg forbikyrd. Ein svart bil kom bakfr som skoten ut av ein kanon, og pressa seg akkurat inn mellom meg og eit vogntog som kom imot oss.

Idyllen var broten. Ja, eg kjende at sinnet verkeleg hogg tak i meg.

I ein brkdel av eit sekund bestemte eg meg: Den jyplingen der skal eg ha tak i. Eg skal gje han (sjlsagt mtte det vere ein han) ei preike som han aldri fr har hyrd. Eit minne for livet. Varige traumer.

Eg la etter, og ga meir eller mindre blaffen i fartshumpene (kanskje ikkje s lurt, med to ferske prikkar p sertifikatet). Om eg s mtte kyre bil heile kvelden, skulle eg ha tak i villmannen.

Eg hadde s vidt starta frebuinga av einetalen, da den svarte bilen brtt svinga ned til venstre mot Nesset Kraft. Det gjorde meg ikkje mindre opphissa: Akkurat ja. Han skulle berre nokre hundre meter av stad. Ei vanvittig forbikyring for spare inn fem sekund. Idiot!

Det bar ned til venstre, og deretter brtt til hgre. Ved ein garasje stoppa bilen. Eg tok ein for form mental sats. No har eg han!

Ut av bilen stupa (ja, det er rette ordet) ein person med ei veske under armen. Ikkje ein jypling med capsen bak fram, som eg hadde forestilt meg. Nei, ein godt vaksen mann, som sg ut til ha det usedvanleg travelt. Eg heldt meg inne i bilen, kyrde ti meter til og fekk raskt forklaringa p hastverket. Dette var brannstasjonen, og det var full utrykking. Mannen som eg hadde tenkt konfirmere, var ein brannmann!

Det vart ingen einetale. Overhvlinga mtte avlysast. I staden la eg meg p hjul bak brannbilen, for finne ut kor det brann. Men eg sg verken ryk eller eld nokon stad, og snudde. Ingenting ville liksom klaffe. Det var nok best kome seg heim.

Desse minutta i Eidsvg er ikkje blant mine mest stolte.

Men eg unngjekk drite meg ut.

Og det skal g lenge fr eg blir sint igjen.

 

Mrketid - og snart p flyttefot

Bud. Her gr det an vere for ein landkrabbe.

 

November gr over i desember. Haust blir til vinter. Vi er inne i den mrkaste tida av ret.

Eg hyrer til dei som set pris p desse vekene fr og etter solsnu. Korte dagar og lange kveldar fr folk til - eg skulle til seie - oppfre seg som folk. Livet fell til ro. Vi er ikkje s travle og rastlause. Mangelen p lys og varmegrader set grenser for kor mykje ein kan rekke over i lpet av dagen.

Eg skriv desse linene til akkompagnement av Terje Rypdal. "To be continued" heiter plata, som kom ut for 36 r sidan. Ho datt ned i postkassa her om dagen - i CD-format. Eg kjper framleis plater. Litt vinyl no og da, men mest CD. Det handlar om nitti prosent glede og ti prosent trass. CD-plata har vore dmt nord og ned i mange r no. Men formatet held framleis stand. Eg trur p ein renessanse om ikkje lenge. Det gjeld berre halde ut.

Her ser eg ein parallell til papiravisa. Eg hugsar tida da den som ikkje spdde ein snarleg dd for nyheiter p papir vart idiotforklart. Eg trudde aldri p desse spdommane - og fekk rett. Papiravisa er mykje meir seigliva enn kva dei digitale, dresskledde apekattene som sprang rundt for nokre r sidan rekna med. Sjlv om den digitale utviklinga gr sin gang, er papiret framleis grunnmuren i den norske aviskonomien.

Tilbake til mrketida og Terje Rypdal. Haust- og vinterkveldane gjev mykje rom for hyre p musikk. Rypdal har vore med meg heilt sidan byrjinga av 70-talet. Ein konsert p Tingvoll gymnas i 1972, der eg til overml fekk vere med og bere instrumenta til gruppa ut i bilen deira, tente elden. Sidan har det vorte mange konsertar og plater. Terje Rypdal er ein tidlaus toneskapar. Han er mykje strre ute i den internasjonale musikkverda enn kva folk flest nok er klar over.

Tida gr fort. Ved rsskiftet har vi budd fem r i Elnesvgen. Over 200.000 kilometer til og fr jobb p Sunndalsra er tilbakelagt. Heldigvis er eg slik konstruert at eg opplever bilkyring som rekreasjon. Da reknar eg ikkje med episoden i dag tidleg, da eg unngjekk ein hjort med nokre f centimeters klaring. Men til vanleg er desse bilturane ei rutine som eg trivst med. Mange dagar er turen ei rein naturoppleving. Og p radioen er det alltid noko fornuftig lne yret til.

No har det seg slik at det heller ikkje blir srleg meir enn fem r i Elnesvgen. Rett over jul flyttar vi til Bud, heimbygda til Mette. Det er ein makalaus fin plass, med mange trivelege menneske. Dei seier til og med "kjle", slik som surnadalingane. Planen har heile tida vore ende opp der. Eg ser fram til bli budist med ein d og utan h. Vi er privilegerte, som har hus med utsikt til Hustadvika og hytte i Trollheimen. Sterke kontrastar gjev livet farge og meining.

Plata med Terje Rypdal tonar ut. Da sett eg og punktum. Men kvelden er ung. Det blir meir musikk. Etter ei dose med krevjande jazz, passar det godt med Santana. "Borboletta" er eit meisterverk fr 1974, som str seg godt. Kanskje m eg ogs ein tur innom nettavisa og sjekke at den er oppdatert. Nettet lever sitt eige liv. Dgnet rundt. ret rundt.

#Bud #Frna #Advent

Terje Rypdal blir med til Bud.

Streiftog gjennom hyttesesongen

Sju og ein halv mnad varte hyttesesongen oppe p Tla i r. Hytteboka viser 63 epistlar. Eg skriv ein for kvar dag eg er p hytta.

Dette blogginnlegget er eit streiftog i tekst og bilete gjennom ein lang og triveleg sesong. Med unntak av nokre f, er bileta tekne med mobiltelefon.

Frste turen opp liene gjekk 14. mars. Bileta under viser korleis forholda var p denne bistre dagen.

Fr nordviksida kom Gunnar med scooter. Eg var spent p om transporten let seg gjennomfre p srpefret. Skodde og regn var det ogs. Men, som eg har fortalt tidlegare, gjekk alt godt. Da eg runda uthusnova var det eit svrt s gledeleg syn som mtte meg.

Pska kom seint i r. Men ho kom godt. Det vart ei makalaus fjellpske, der vi ogs feira rund dag for fruen av Tlastu 1. pskedag. Tradisjonen tru var det folksomt p Tla denne dagen, s det vart ein storveges gebursdag. Jubilanten hadde baka kake, og fleira av gjestane tok med noko bite i til kaffen.

Skifret heldt seg godt i tida etter pske, og siste helga i april viste bde terreng og fre seg fr si beste side. Biletet skildrar korleis det kan vere ete laurdagsfrokost p verandaen oppe p Tla. Betre start p dagen er det ikkje muleg f.

Denne flotte dagen gjekk turen til Fossafjellet for underteikna sitt vedkomande...,

... fr vi tok rets frste tur til Fintenkjarplassen p sndag.​

Tradisjonen tru hadde vi ogs denne sommaren ei ferieveke p Tla. Tidleg i juli dro vi til fjells, og det vart ei eit minnerikt opphald, Det er godt ha s god tid. Vi fylte som vanleg dagane med turar, litt arbeid og hyttekos. Ikkje alle utflukter treng vere s lange. Nokre gongar held det med ei lita vandring langs Fossa.

Heilt fritt for besk var det ikkje gjennom veka. Mellom dei som stakk innom, var Ingebjrg. Damene slo seg laus med eit glas vin.

Det er s mange minne velje mellom. Notata i hytteboka og bileta som er tekne, fortel om mykje fint ver. Her ligg Fossafjellet og stlen bada i kveldssol. Det er fantastisk sitte i hytteveggen og nyte livet i slike stunder.

Medan den eine ser p naturen, er den andre ivrig oppteken med strikking. Det er viktig halde p med noko som det er "gagn ti".

Eit av dei prosjekta som mtte gjennomfrast denne sommaren, var mling av verveggen. 29. juli tok vi laus p oppgva. Medan den utlmodige  grovarbeidaren og slarken fotograferar, gjer den nyaktige mlarinna dei siste finjusteringane p verket.

Fossa er Tla sitt smykke. Vi er glade for at det er s kort veg fr hytta og ned til den vesle fjellelva. Fossa er ikkje berre fin sj og hyre p. Her nede hentar vi vatn, her badar vi, og p berga borte ved fossen sit vi ofte og nyt god mat og drikke - eller berre solar oss.

Foto: Ole Magne Ansnes.

 

Ei storhending som hyrer med i dette streiftoget, er besket til broder Ole Magne. Han kom opp med platespelar og eit lass med plater i sekken. Det vart musikk ute p verandaen til langt ut i dei sm timar. Eg og Ole Magne har spela mykje musikk i lag opp gjennom ra. Men sjeldan har vi kosa oss slik som denne vakre sommarnatta oppe p Tla.

Etter sommar kjem haust. Eit hgdepunkt for meg denne hausten vart turen til Storfjellet 2. september. P ein utruleg flott verdag besteig eg det som etter mi meining er eit undervurdert fjell. Altfor f besker Storfjellet. Hit er det fint g, sommar som vinter.

Utsikta fr Storfjellet er prektig. Til hgre p biletet ser vi ytre del av Kvenndalen, og til venstre for ryggen midt p biletet, som er Middagshaugen, ligg Tla. Lengst bak skimtar vi fjella p Tustna.

Sakte startar landskapet p reisa mot vinterdvalen. 30. september sg det slik ut p stlen.

Nr mrket sig p, er det koseleg inne i Tlastu. Eg tykkjer denne skpen fortener kome p internett. Den er laga av Tnnes Kvendb, og har hengt p plassen sin sidan eg bar han opp Gardsbrona ein mrk haustkveld midt p 90-talet.

S var det slutt for i r. Fredag 3. november gjorde eg den siste vendingen opp til fjellparadiset vrt. Enno var fret greit, og turen gjekk lett. Men snart bit vinteren seg fast. Nokre mrke mnadar framover skal vi leve p minnene og bere biletet av Tla inni oss, fr Fossa og landskapet rundt atter ein gong vaknar til liv.

Ein evig syklus. Livet si rytme.

Sistkveld p hytta

Det er sistkveld i Tlastu. Omslutta av tett haustmrke nyt eg rets avslutningskveld p hytta heilt for meg sjlv. Ute snr det. Tla tek vinterkpa p.

Sju og og ein halv mnad har gtt sidan den frste turen i mars. Sesongen har vore framifr. Vi tek med oss mange gode minne inn i vinteren.

Det drlege vret gjorde at motivasjonen til ta laust p tur ikkje var heilt p topp i dag tidleg. Mildt press fr Mette vart avgjerande. Eg veit at du har lyst og gler deg til ein kveld p hytta. Du m dra, sa mi kloke kone.

S vart det tur. Marsjen opp liene gjekk lett, og framme p stlen kjente eg s vel at dette var godt for kropp og sjel.

No er det radio, kryssord og fyr i omnen. Betre enn dette kan ikkje ein laurdagskveld sist i oktober bli.

"Jul p Nordmre" for 82. gong

Medan dei fleste vel knapt har tenkt p starte med julefrebuingane, er eg allereie s godt som ferdig med ei av dei aller viktigaste oppgvene som skal vere i hamn fr jul. "Jul p Nordmre" rgang 82 er berre eit par korrekturrundar unna bli sendt til trykking.

Eg har vore med i skriftstyret sidan 2011. Dette er andre ret eg sit med redaktransvaret. Eg trur og hpar at 2017-utgva av "Jul p Nordmre" vil falle i smak. Nokre av bidragsytarane er lesarane godt kjent med fr fr. S har vi i skriftstyret samstundes lagt vekt p finne fram til skribentar som kan gje heftet fornying. Bergljot Hals har som vanleg teikna framsida. Ho har gjort eit framifr arbeid. Du verden kor fint det vart!

Eit julehefte som dette blir ikkje til av seg sjl. Vi var ikkje komne lenger enn til juni/juli da eg frste gong sette meg ned og tok dei frste telefonane til potensielle bidragsytarar. Sidan har det gtt slag i slag. S seie alle eg har spurt sa ja til vere med p denne dugnaden. Det er triveleg halde p nr ein mter s mykje velvilje.

Reidunn Halle og Karin Ormbostad har sttt p og ftt annonsane p plass. Som lesarane sikkert legg merke til, er det svrt mange annonsrar som gr att fr r til r. Ein stor takk til bde annonsrar, skribentar og - ikkje minst - ge Fossum ved Mediahuset p Sunndalsra.

Ein triveleg "seremoni" knytta til arbeidet med "Jul p Nordmre" er pakkinga. Den gr fre seg i ungdomshuset i Mstavgen, og vert leia av veteranen Toralf Saltkjelvik. Toralf styrer det heile med st hand. Han har ei liste som viser kor mange eksemplar dei enkelte utsalspunkta skal ha. Eg trur Toralf hadde klart seg godt utan denne lista. Han har det meste i hovudet!

Salstala dei siste ra viser at "Jul p Nordmre" er ein tradisjon som sit djupt rotfesta blant folk i bde bygd og by. Om nokre veker vil heftet vere i handelen. 

#Jul #Julpnordmre #Julehefte

Les mer i arkivet November 2018 Oktober 2018 September 2018
Lars Steinar Ansnes

Lars Steinar Ansnes

62, Frna

Eg har vore lokalavisredaktr i ein mannsalder. Opp gjennom ra har eg meint mangt om utruleg mykje. Denne bloggen er ein ventil der eg vil skrive om ting som opptek meg utanfor jobben - aller mest hytte- og friluftsliv, lokalhistorie, foto, bker og musikk.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker