hits

Fotball-VM i 52 r - og eit minne om Eusebio

Det er 52 r sidan eg flgde med p mitt frste fotball-VM. England vann til slutt, men min store helt vart Eusebio fr Portugal.

Det blir VM-fotball i fire veker.

 

I ra etter 1966  har eg ftt med meg det meste fr alle fotball-VM. Heltar har kome og gtt. Men for meg kan ingen kan mle seg med Eusebio. Han gjorde eit uutsletteleg inntrykk p ein fotballinteressert tiring.

Fotball-VM i England sit spikra i minnet den dag i dag. For ein som ikkje gjorde anna enn sparke fotball heile sommaren, var det ei nesten ubegripeleg hending f servert ein heil meisterskap p TV. Fotballkamp kvar kveld i fleire veker var uvant kost p den tida. Eg hugsar at slttonna gjekk lett. Alle tankar var retta mot kvelden og kampen som vi skulle sj. Middagspausen vart bruka til klippe ut alle avisreportasjene fr England, og til ajourfre resultata i kampoppsettet, som var klipt ut fr Adresseavisen.

Det var i grunnen mange stjerner velje mellom i denne meisterskapen. Tyskland hadde legendariske Franz Beckenbauer (eg trudde lenge han var ein back som heitte Bauer) og Uwe Seeler. England sitt lag romma spelarar som brrne Charlton, Bobby Moore og Gordon Banks - for ha nemnt nokre.

Men Eusebio vart min mann. Han dribla og skaut, og ikkje s reint sjeldan hamna ballen i ml. Han vart toppscorar under VM i 1966. Fleire fotballinteresserte enn meg hugsar nok kvartfinalen mot Nord-Korea, da Eusebio avgjorde kampen nesten leine. Nord-Korea sjokkpna og leia 3-0 over Portugal etter 22 minutt. Det var krise for oss som heldt med portugisarane. Men s kom Eusebio. Mljegeren sette inn fire fulltreffarar p rad, fr lagkompisen Augusto, den lynraske vingen, srga for at sluttresultatet vart 5-3.

Semifinalen vart derimot eit trist kapittel for Eusebio. Portugal mtte gje tapt for England, og Eusebio forlet banen grtande. Det gjorde eit voldsomt inntrykk. I 1966 gret ikkje vaksne menn i utrengsml - og i alle fall ikkje p TV.

Nr sommarkveldane no atter vert fylt med fotball, er det artig tenke attende p den store meisterskapen i 1966. England-VM var gjennombrotet for TV-fotballen her til lands. Bilda flimra forbi i svart/kvitt, og overfringane var sjlvsagt mykje meir primitive enn i dag. Den skalla ekspertkommentatoren var ikkje oppfunnen, og sendingane varte akkurat like lenge som kampen. Ingen intervju, ingen kommentarar og ingen gjester i studio.

Men for fotballgale guttungar var det heile ein sensasjon - eit innblikk i ei verd som vi p frehand knapt hadde forestilt oss at vi nokon gong skulle f ta del i. Etter at TV-overfringa fr England var slutt, bar det ut p den lokale fotballarenaen, gardstunet, for praktisere kunstene vi hadde lrt. Den som stod i ml var Gordon Banks. Ein eller annan fekk ra av leike fartsfantomet Augusto, og hpefulle talent utan fart i kroppen spela Jackie Charlton. Overmennesket Eusebio heldt vi oss unna - av refrykt. Der gjekk det ei grense.

Eusebio, som eigentleg kom fr Mosambik, dydde i 2014. Han fekk aldri oppleve bli verdsmeister. Eg held som vanleg med Portugal ogs i r, men innser for at sjansane for at dei skal vinne er heller sm. Det fr bli som det blir. Minnet om Eusebio og om ein uforglymeleg fotballsommar m eg likevel heidre kvart fjerde r.

#fotball #VM

Tidleg sommar - carpe diem!

Kalenderen viser 2. juni og Tla er snart grn. Noko slikt har eg ikkje opplevd fr. Sommaren er alt komen - fleire veker fr tida.

Vanlegvis er landskapet her oppe brunt i byrjinga av juni. Ja, det kan ogs vere sn. For 23 r sidan gjekk folk p ski over stlen den frste veka i juni. Og Fossa lg framleis under sn og is.

Naturen gr sine eigne vegar.

Sakte sig kvelden p, og vi som residerer i Tlastu sit p verandaen og tek herlegdomen inn over oss. Vi har hatt ein makalaus fin dag. Ikkje eit einaste skalla fornuftig gjereml er utfrt. Faste rutiner, avslappping med godt lesestoff, soling og ein fin tur langs Fossa med innlagt lunsj tok den tida det tok.

Av og til handlar livet om berre dette eine: Carpe diem. Grip dagen!

Ein privilegert redaktr

Utsikt mot Sunndalsfjorden fr hotellglaset.

 

Det er tysdag kveld. Eg residerer p Trdal hotell & turistsenter, som eg vanlegvis gjer ein gong i veka.

Bak meg har eg ein arbeidsdag p tretten timar. Ei lang kt, ja. Men eigentleg noks lystbetont. Eg blir visst aldri lei av dette lokalavislivet.

I dag har det rett og slett vore artig. Vi held p med Hydro Cup-avisa, som er eit av dei verkeleg store lfta i lpet av ret. Redigeringsarbeidet gr lett nr ein ser at journalistar og frilansarar leverer artiklar av beste merke, og annonseinntektene er hgare enn nokon gong. Det er i det heile tatt eit privilegium f vere redaktr i eit arbeidsfellesskap som Aura Avis.

Vi har ei enkel mlsetting: Innafor sitt nedslagsfelt skal Aura Avis heile tida vere best.

Det er ein kamp.

P papir.

P nett.

Eit kjr for finne dei beste sakene.

Ei evig jakt etter den neste annonsekrona.

Eg tykkjer vi jamnt over lukkast godt. Fordi: Eg har medarbeidarar som brenn for lesarane, annonsrane, avisa og arbeidsplassen sin. Eg jobbar i lag med ein gjeng som alltid tek ut det siste for at resultatet skal bli s godt som muleg. Over tid utgjer denne mentaliteten ein stor konkurransefordel.

Eg kjem til at dette er den 22. Hydro Cup-avisa i mi redaktrtid i Aura Avis. Gjennom alle desse ra har vi vore samarbeidspartnar med cupen, som ikkje kan kallast noko anna enn eit eventyr. Hydro Cup er i dag ein fotballcup som p alle mtar held nasjonalt toppniv. For Aura Avis er det ei re f vere ein liten del av dette fenomenale maskineriet.

Det har absolutt vore ein god dag. I morgon skal vi fullfre avisa, fr ein ny deadline ventar tjuefire timar lenger fram. Slik er denne runddansen, som fanga meg for 41 sidan.

Gjennom glaset ser eg at Flnebba har teke p seg eit tynt slr av kveldsdis, og lysa fr verket, som aldri sv, blenkjer inne i fjordbotnen. Det er p tide ta kvelden.

Kanskje kjem eg til dryme om Hydro Cup.

Naturen lurte meg

Eg trudde det skulle bli sein vr i fjellet i r. Men naturen lurte meg. Eg sit for meg sjlv p hytteverandaen, og ser at i lpet av halvanna veke har det har skjedd ein revolusjon her oppe.

Da eg forlet hytta 1. mai, lg snen meterdjup heilt inn til hytteveggen. Det var skifre til langt ned i liene. I dag fekk eg ikkje bruk for ski. Med unntak av nokre f snflekker her og der, var det bart heile vegen fr Kvenndalen og opp til stlen.

Innover Tla er det framleis sn nok for den som vil ta ein skitur. Men held mildveret fram, vil ikkje det vare lenge.

Det flgjer ein del ritual med dette hyttelivet utanfor allfarveg. Den frste fotturen om vren er eitt av desse. P stien trr eg i mine eigne fotefar fr i fjor haust. Rundt meg vaknar tre og busker, mine vener, til liv. Fjella, som sakte ristar av seg vinterkpa, seier god dag. Mtet med alt dette som eg kjenner s vel, gjer alltid inntrykk. Eg har vorte eitt r eldre. Men naturen er den same.

Fr verandaen ser eg Fossa, som endeleg har ftt fridomen sin tilbake etter mnadar under sn og is. No briskar ho seg med vrsg og skummande vatn i kte kast p ferda mot fjorden.

Sola ser ut til takke for seg. Eg hentar jakke, sitteunderlag og pleddet som Mette har strikka. Aldri i verda om eg gr inn no. Kvelden er ung. Livet skal nytast. Eg seier som Olav Thon: Gjer dine gleder enkle.

Nr PR-kte programleiarar str i vegen

Eg kyrer mykje bil. Ein stor del av tida bak rattet brukar eg til hyre p radio. Mine utvalde kanalar er P2 og NRK Alltid nyheter - med NRK Jazz og P9 Retro som lufteventilar. Kommerskanalane styrer eg unna.

Skjermdump fr nrk.no.

 

- Ein skal behandle dei medverkande med respekt og la dei sleppe til.

Det var slutthelsinga fr NRK-legenda Oddgeir Bruaset, da han takka for seg etter mange r i radio og TV. Kanskje var utsegna mest mynta p programleiarar i fjernsynet. Men mange som jobbar i radioen burde ogs ta til seg rdet.

Bruaset seier i intervjuet med nrk.no at han er provosert av PR-kte programleiarar, som set seg sjlve framfor gjestar og intervjuobjekt. Programleiarar skal stille vettuge sprsml, informere og prve avdekke det folk prver skjule, og ikkje behandle dei som er med i programmet som statistar. Nr "Der ingen skulle tru ..." har vorte ein suksess, er det fordi sjarane mter spennande og ekte menneske, og ikkje p grunn av programleiaren, meiner Bruaset.

- Difor er det heilt i orden at eg er relativt usynleg, og eg meiner at fleire burde vere det, seier han.

Eg merka meg dette intervjuet da det i si tid vart publisert, og eg tenkjer ofte p orda til Bruaset nr eg i dag hyrer p radio eller ser p TV. Dei kommersielle radiokanalane er eit kapittel for seg. Der er dei som sit bak mikrofonen s styande, "kule" og hge p seg sjl, at i alle fall ikkje eg orkar hyre p.

Men NRK er p god veg til hamne i same grfta. Distriktsprogram, Nitimen og andre flaggskip vert fylt av programleiarar - det m jo alltid vere to - som skvaldrar i veg og fniser og ler av kvarandre sin humor.

P1 er ikkje lenger min kanal. Som sagt, eg held meg NRK til P2 og Alltid Nyheter. "Nyhetsmorgen" fr klokka sju og utover kvar morgon er verkeleg til bli klok av. Her mter ein dyktige programleiarar og god journalistikk p ein arena som er kjemisk fri for "ltar".

Apropos dette med musikken, som vert misbruka overalt: Eg vil tru at dei som hyrer p aktualitetsprogrammet "Her og n" om ettermiddagen stort sett er godt vaksne menneske. Kvifor programmet da m brytast opp med store mengder tenringsmusikk, er ei gte for meg.

Om morgonen m eg likevel innom P1 s snarast for f med meg distriktsnyheiter i eit par minutt litt over klokka tte. S er det ein ny P1-visitt ti p halv ni for  hyre andakten. Morgonandakten i radioen har i dag ei form som appellerer mykje breiare enn den tida da eg var innom kret og slo p radioen til oldemor mi, slik at ho fekk med seg eit gudsord inn i dagen. Blant mange dyktige formidlarar av livsvisdom og inspirasjon sett eg srleg stor pris p Henrik Syse. Syse, som er son av tidlegare statsminister Jan P. Syse, er filosof, forfattar, foredragshaldar og forskar. Han er ogs nestleiar i nobelkomiteen. Ein usedvanleg klok mann!

S vert det Fadervr og velsigning til slutt - som regel inne i ksendalstunnelen. Det toler eg godt hyre langt inne i svarte fjellet. ra saman med oldemor Gudrun sette sine spor.

Oddgeir Bruaset hyrer til ein kategori programleiarar som vi i dag ser og hyrer stadig frre av. Men heilt borte er dei ikkje. Ein av mine favorittar, som eg vil trekke fram som ei eksempel, er Finn Bjelke. "Popquiz", som han leiar kvar laurdag formiddag p P1, er eit av dei mest populre programma i denne kanalen. No er popmusikk noko som i utgangspunktet fengar hos mange. Likevel er eg sikker p at lyttartala ikkje ville ha vore s hge utan Bjelke sin ordkunst og briljante programleiing. Det handlar om skape kontakt med lyttaren og - ikkje minst - evne til f dei som ringer inn til gje av seg sjl. Finn Bjelke, som i 2007 vart tildelt Riksmlsforbundet sin lyttarpris, er ein meister i servere verbale gullkorn. Men han gjer det utan  ta stor plass. "Herreavdelingen", der Bjelke opererer saman med bl.a. Yan Friis, er ogs eit meisterverk av eit program

P mange mtar er Finn Bjelke notidas svar p Rolf Kirkvaag.

For vrig les eg akkurat no Asbjrn Bakke sin biografi om Erik Bye. Boka er i seg sjlv eit stykke imponerande forteljarhandverk. Innhaldet gjev lesaren eit bilete av ei mann heilt utanom det vanlege. Erik Bye var ein einar p mange felt. Innafor media vil han for all framtid ruve som ein bauta.

Mange av dei som i dag sit og breier seg bak mikrofonar og framfor kamera har mykje lre av Erik Bye.

#nrk #popquiz #henriksyse #finnbjelke #oddgeirbruaset #herreavdelingen

Vi som kjempar for sprket

Nils Ulvund - ein stor inspirator og vegvisar.

 

Ein laurdag i mars var eg invitert til rsmtet i Nordmre Mllag for halde eit innlegg. At eg p same mtet skulle bli tildelt mlprisen for 2017,
kom som ei stor overrasking. For seie det mildt.

Men nr eg no ein gong har ftt prisen, er eg bde stolt og takknemleg. Eg har alltid vore oppteken av sprk, og i stadig sterkare grad har det gtt opp for meg kor viktig det er at vi slr ring om det norske sprket.

Skriftkulturen vr bygger p to likeverdige mlformer. Nr eg er medlem i Noregs Mllag og engasjert nynorskbrukar, er det ut fr eit grunnleggande sprksyn som gr ut p at vi ogs i framtida skal ha ein skriftkultur der nynorsk og bokml lever side om side. For meg er i tillegg teikning av medlemskap i mllaget ei handling i solidaritet med nynorsken. Som ein del av ein norsk skriftkultur under press, er nynorsken enda meir srbar enn bokmlet. st opp for nynorsken, er etter mitt syn st opp for ein viktig del av norsk identitet og kulturarv.

Ivar Aasen starta den norske mlreisinga midt p 1800-talet. Sjlv om det er lenge sidan, er kampen for full sprkleg jamstelling likevel ikke ferdig. P ei rekkje omrde er det framleis ein veg g. Noregs Mllag har ein jobb gjere. Samstundes har den klassiske norske mlstriden, slik den historisk sett har arta seg, p mange mtar gtt ut p dato. Vern om ein tosprkleg norsk skrifttradisjon krev at bokml- og nynorskfolk str saman.

Nr eg som tosprkleg skribent fr mlprisen, tek eg det som eit uttrykk for at mllaget ogs tenkjer i dei same banar. Eg har hatt mange samtalar med Nils Ulvund, den ivrigaste og mest vidsynte nynorskforkjemparen eg kjenner, om dette temaet. Nils har vald dialogen som sin fremste abeidsreidskap. For meg har han vore ein stor inspirator og vegvisar. Nils har aldri kritisert meg for skrive bokml. Derimot har han stimulert meg til etter kvart bruke mykje meir nynorsk enn eg gjorde fr.

Eigentleg er du meir nynorskmann enn eg, du Lars Steinar, har Nils fleire gongar sagt til meg. Eg skal la den mannjamninga ligge. Men uansett kan eg seie: Denne prisen deler eg med deg, Nils. Gjennom mten du arbeider p, og den entusiasmen du legg for dagen, er du verkeleg ei kraft som mlreisinga anno 2018 treng.

#Sprk #Nynorsk #Kultur

Ei pske i luksus

Pskegjestar p Tla. Ole Johan Kvendb (t.v.) hadde med to geiter, som stortreivst i pskefjellet. Bde Ole Johan og Oddvar Kvande er fast inventar p Tla 1. pskedag.

 

Eg har feira hyttepske oppe p Kvennbtla kvart r sidan 1993. Hytta er litt meir pkosta i dag enn den gongen. Men framleis dyrkar vi det enkle livet. Her er verken strm eller vatn, og vi m g opp bratte lier for  kome fram til hytta. Vi ligg ogs utanfor alt som heiter oppkyrde lyper.

Men dette er vr luksus. Ein luksus i form av kvardagslege gleder, nrleik til naturen - og til kvarandre. Det er befriande kome inn i eit rom der tidsfristar og tidstjuvar ikkje eksisterer. Det er verkeleg ein luksus f vere herre ikkje berre i eige hus, men i eige liv.

Kortspel er ein del av hyttekosen. Mette er ikkje lett sl. 

 

Saknar du fjernsynet, spurte min beste halvdel ein kveld i pska. Ho var travelt oppteken med strikking, og eg sat konsentrert over eit kryssord. Nei, sjlsagt sakna eg ikkje fjernsynet. Og det veit eg at ho heller ikkje gjer nr vi er p hytta. TV-program som vi mtte g glipp av er aldri noko tema. Derimot har vi stor glede av radioen. Det er berikande kunne finne ro med ein kanal der folk samtalar p sivilisert og oppysande vis, utan heile tida verte avbrotne av "ltar". Vi har slike kanalar i Noreg - takka vere NRK-lisensen.

Psketuristar skjrtorsdag. Mette saman med Marit og Einar Grnnes.

 

Det fer ikkje s mykje folk forbi hytta i lpet av ei pskehelg. Men besk dukkar opp av og til. Det gjorde det ogs i r. Dessutan har det vorte ein tradisjon at vi held ope hus 1. pskedag. Da er vi 15 - 20 menneske som pratar, drikk kaffe og hygger oss i lag. Mange, for ikkje seie dei fleste, kjem att r etter r. Vi som feirar pske i "Tlastu" set umteleg stor pris bde p tradisjonen og det trivelege samveret. 

Oppe p Tla er det enno rundt halvannen meter med sn. Dei finaste skihelgene har vi framleis til gode. S kjem vren for fullt. Naturen vaknar, og tek  gradvis p seg sommardrakta. Det er eit eventyr f vere med p kvart r.

Snart ber det til fjells igjen.

Kveld p Tla.

 

Langfredag

Vi lever livet sakte oppe p Tla. Ein skitur. Eit triveleg besk. Kos i solveggen. Mat og drikke. Radio, bok og kryssord. Slik har denne langfredagen gtt.

Og den skulle ikkje ha vore annleis. Det er akkurat p dette viset vi vil ha pska, vi to i Tlastu. Eit enkelt liv med tid til leve. Tid til tenke. Tid til sj kvarandre. Betre kan det ikkje bli.

Trass i at den eine solblanke dagen avlyser den andre, er det kaldt i Trollheimen. Termometeret viser minus ti om natta og berre nokre f plussgrader midt p dagen. Men vi lir ikkje noko naud. Vedlageret er rikeleg, og vi kler oss etter vret.

For oss som er s gammaldagse at vi ikkje startar pska fr onsdag, inneber langfredag at vi enno ikkje er komne halvvegs i pskeferien. Det har vore fine dagar s langt, og vi gler oss til dei som kjem.

Eg sett punktum for denne epistelen medan ei kveldsbleik sol sender dei siste langfredagsstrlane inn over stlen. Snart dukkar mnen opp. Atter ein gong blir vi sittande ved glaset og ta magien inn over oss. Pskemagi.

Den frste turen

Ein kveld med nydelege fargar.

 

 kome fram til hytta for frste gong etter vinterdvalen er noko heilt spesielt. Laurdag 17. mars starta hyttesesongen oppe p Tla i r. Eg gjekk den vante ruta opp liene p ski, medan Mette fekk skyss med skuterkyrar Gunnar.

Dei kom fram ei god stund fr meg, og kunne nske ein sveitt og sliten skilpar velkomen med oppvarma hytte og mat p bordet. All proviant og ved var kome i hus, og Gunnar var, til overml, allereie ferdig med restaurere ytterdra. For ei lukke! Og heldige er vi som har denne altmulegmannen fr Todalen til hjelpe oss. Han ordnar alt. Absolutt alt.

Siste turen i fjor gjorde eg i byrjinga av november. I tida etterp har eg og Mette styra med vre daglege gjereml gjennom vinteren. Tlastu har trufast sttt p plassen sin og venta, slik ho har gjort sidan ho vart bygd tidleg p femtitalet. Dei frste ra var det byggmeister Peder saman med fru Ane som gjorde entre nr vren til slutt vann over vinteren oppe p Tla. Sidan 1992 har eg og mine kome opp og markert sesongstart. S hyrer det med til historia at vi i r nok ikkje var dei aller frste som kryssa stlen. Jerven hadde vore fr oss. Spora viste at han hadde luska rundt p ein inspeksjonsrunde ved hytta ikkje lenge fr vi kom. 

Det er hgtid over den frste turen. kome inn i hytta og kjenne p denne stemninga og atmosfren som du er s glad. Dei faste rituala som skal gjennomfrast. Du let blikket gli over fjell og tl, og tek atter ein gong innover deg at her - akkurat her - er det du djupast sett hyrer til.

Gunnar takka for seg, og etter kvart seig kvelden p. I det fine veret fekk vi oppleve eit fargespel av dei sjeldne, fr sola gjekk til kvile bak Reinsfjellet. S vart det spekemat med noko godt i glaset attt - slik vi alltid gjer det frste kvelden nr vi er p hytta. Eit ritual, det ogs.

Ein solrik laurdag vart avlyst av ein heller bister sndag. Men slik er fjellet. Vi baska oss ned til dalen p skiftande fre, vel ngde med helga og fulle av forventning til pska som ikkje er mange dagane unna.

Spekemat. Ogs eit ritual.

 

Stor nedtur - stor prestasjon

10000-meteren er berre to minutt gammal, og alt ser lyst ut.

 

Etter at Marit Bjrgen og Daniel-Andr Tande hadde leverte varene i Holmenkollen, skulle sndagen toppast med norsk verdsmeister p skyter i  Amsterdam. Den frste p 24 r. Eg rigga meg til i stolen. Etter den fabelaktige 1500-meteren, var forspranget til Sverre Lunde Pedersen s stort at den siste mila mest var sj p som ein formalitet. Trudde eg.

Men nr det gjeld sport, er det lett forrekne seg. Bergenseren datt. Gull vart til slv.

Sverre Lunde Pedersen vart snytt for tittelen. Men han vil for alltid st som den moralske meisteren. Han tok 2. plassen i VM med fall. Og attp til: Han slo Sven Kramer i samlp p 10000-meteren - med fall. Dette VM-slvet er ein av dei strste norske idrettsprestasjonane gjennom alle tider.

Vi som er er interessert i idrett, likar dramatikk. Men denne dagen vart det i meste laget. Sverre Lunde Pedersen var den klart beste lparen gjennom helga. Nr ein utvar mister laurbrkransen p ein mte som dette, er det berre trist. Trist for han som datt. Og siger med bismak for han som no kan kalle seg verdsmeister. Men slik er alts idretten. Som oftast rettferdig. Nokre gongar brutal og hjarteskjrande.

Ser vi bort fr at VM i Amsterdam enda i eit antiklimaks, har det vore ei fenomenal skytehelg. Eg trudde at eit meisterskap utandrs i 2018 skulle verke avleggs. I staden vart det ei oppleving av dei sjeldne. Spenning, gode norske prestasjonar, nederlandsk folkefest og utandrsbane skapte nostalgiske bilete inne i skolten p ein gammal skyteentusiast. Eg tenkte p meisterskapshelgene p 60- og 70-talet, da vi satt klistra til TV-skjermen og noterte rundetider. Bjrnsen og Jorsett, differansar, tal og skiftande ver- og isforhold. Det var verkeleg noko leve seg inn i. No kom mykje av dette att. Vi fekk ein 5000-meter i plaskregn. Ville veret lette? Kva om kvikkslvet kraup eit par hakk nedover? Og kva med sola? Gamle, og ein gong viktige problemstillingar vart som nye.

Sidan Sverre Lunde Pedersen heilt sikkert kjem over fallet noks fort, m eg ogs klare riste denne opplevinga av meg. Livet gr vidare. Sesongen er ikkje slutt, og om eit r kjem ein ny sjanse til bli verdsmeister. Eg tippar Lunde Pedersen, verdas beste skytelpar, grip den sjansen.

#skytevm #sport

Det gr ikkje s verst...

Bud. Hit gr det an flytte.

 

For mange r sidan, det er sikkert bde tjue og tretti, sat eg p ein restaurant i Bud og inntok ein betre middag. Eg kikka ut gjennom glaset og tenkte med meg sjlv: Den som hadde ftt bu her.

No viser kalenderen 2018, og eg bur faktisk i Bud. Ei lang reise, fylt av tilfeldigheiter, bevisste valg, uflaks og - aller mest - flaks, gjorde at eg fr februar dette ret har adresse Robinsonmarka 26, 6430 Bud. Eg vart frning for fem r sidan. Men Elnesvgen var aldri meint som noko anna enn ein mellomstasjon. Vi ville til Bud. I fjor dukka det opp ein sjanse som vi etter kvart innsg at vi ikkje kunne la g fr oss. Difor sit eg her p p det som skal bli mitt heimekontor, mellom pappkassar og uplassert inventar, og skriv denne epistelen. Sakte men sikkert blir dette husveret til ein heim. Vi gler oss over kvart eit framsteg, og skjnar allereie no at vi har gjort det beste valet som gjerast kunne.

Livet er ei merkeleg reise. Etter snart 62 r p denne planeten, har eg etter kvart forsttt at det jordiske opphaldet til sjuande og sist handlar om ta imot - ikkje kjempe imot. Det som skjer, det skjer. Bud, heimplassen til Mette, lg der og venta p oss. S utruleg mange har nskt oss velkomne. Her kjem vi til trivast. Ja, dei seier til og med "kjle" her ute i havgapet.

Det er langt fr Kvennb til Bud. Men etter ha budd p fleire plassar opp gjennom ra, opplever eg at her - ute mot Hustadvika - finn landkrabben meir enn andre stadar att dei verdiane og tradisjonane som i si tid vart grunnmuren for livet og livssynet hans. Det hyrest kanskje rart ut. Men slik er det. I Bud gr det an finne seg sjlv.

Ein middag for mange r sidan. Ei ferd gjennom ra. Eit liv. Eg ser ikkje Skarfjellet, men Gulberget. Eg kyrer tolv mil kvar veg til og fr jobb p Sunndalsra. Samstundes er det ingen som har ein flottare arbeidsveg enn eg. Veret. Lyset. Naturen. Hustadvika. Ville fjell som strekkjer seg halvannan kilometer rett opp fr sjen. Eit eventyr kvar dag.

Og s sjlve ankerfestet for alt dette: Seterstlen oppe p Kvennbtla. Snart startar ein ny hyttesesong. Sget fr Fossa og utsikta mot Sul-toppane skal fylle kropp og sjel. Kjensla av g i fotefara til sine eigne forfedrar gjev livet meining. Om ikkje lenge sit eg atter oppe p Fintenkjarplassen med kikkerten og kaffekoppen. 

Det gr ikkje s verst akkurat no.

Stlen ventar.

Ei musikalsk pilegrimsreise til Drammen

Ei investering som skulle kome til bety mykje.

 

Nr Procol Harum spelar i Drammen 1. februar, vil, det vere to kvennbgardingar i salen. Underteikna og broder Ole Magne er p musikalsk pilegrimsferd. 43 r etter at vi frste gong opplevde Procol Harum i Studentersamfundet i Trondheim, skal vi kjenne p felles rter og leve ut den interessa som alltid, og meir enn nok anna, har knytta oss saman. P kvart vrt vis har vi fylt livet med musikk. Dei frste stega inn i denne verda tok vi saman.

"A whiter shade of pale" med Procol Harum er ein av verdas mest spelte songar. Songen vart ein kjempehit da den kom ut i 1967. Ja, s stor var suksessen, at Procol Harum aldri seinare skulle greie gje ut noko som kom i nrheita av "A whiter shade of pale" verken nr det gjaldt salstal eller popularitet.

Men det betyr ikkje at Procol Harum laga berre ein melodi som er verdt hyre p. Tvert om. Sidan 1967 har gruppa gjeve ut rundt tjue album, fulle av det eg vil kalle musikk for evigheita. Problemet er berre at s altfor f har oppdaga denne gullgruva. Vi som var s heldige at vi tok oss bryet med kikke bak "A whiter shade of pale", fekk oss derimot "eit soundtrack for livet", som det heiter p godt norsk.

Om eg ikkje kan mle meg med samlaren Ole Magne, har eg opp gjennom ra klart etablere ei platesamling av ein viss strrelse. Rundt eitt tusen LP- og CD-plater har det vel vorte. Nokre av desse innkjpa sit som spikra i minnet. Den frste Procol-plata kjpte vi to brrne saman i 1971 eller 1972. Det var ei samleplate, med melodiar fr gruppa sine fire frste album. Investeringa vart gjort p samvirkelaget p Skei, etter ei svrt nye vurdering. Det sto mellom fleire alternativ, og budsjettet var ikkje all verda. 45 r etterp kan eg trygt seie at det var ein platehandel som skulle kome til pverke meg for resten av livet.

Seinare kjpte eg bandet sitt legendariske konsertalbum fr 1972, innspela saman med symfoniorkester og kor i Edmonton i Canada. Plata kom i posten fr England, og eg hadde gtt og venta i mange veker. Men dette var midt i haustonna. Eg hadde teke meg fri fr gymnaset i nokre dagar for gjere gardsarbeid, s plyinga mtte g frst. Musikken fekk vente til ut p kvelden. Slik var det den gongen.

"Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra", som meisterverket heiter, er utan tvil den plata eg har spelt mest opp gjennom ra. Den dag i dag tek eg ho fram. Haustonn-eksemplaret er teke vel vare p. 20 minutter lange "In Held 'Twas in I", heile B-sida p LP-utgva, gjer like stort inntrykk i 2018 som for 45 r sidan. Det er alltid noko nytt finne.

Procol Harum slo igjennom i ei tid da den nye rocke- og popmusikken var p full frammarsj. Mange av gruppene p denne tida var gitarbaserte. I Procol Harum var det tangentar og klassiske overtonar som dominerte. Dei hadde bde orgel og piano i besetninga. Saman med det bluesinspirerte gitarspelet til Robin Trower, skapte Procol Harum ein "sound" som ingen gjorde dei etter.

Fr originalbesetninga er det i dag berre vokalist, pianist og komponist Gary Brooker att. Til gjengjeld sett han s sterkt eit stempel p musikken, at utskifting av musikarar aldri har trua det unike Procol-uttrykket. Gary Brooker er inne i sitt 73. r no. P imponerande vis har han heldt stemma vedlike. Eg har ein mistanke om at han har levd noko sunnare enn mange av dei som var samtidige stjerner p 60- og 70-talet. Det har alltid vore stil og standard over Gary Brooker, som i 2003 vart utnemnt til Member of the Order of the British Empire for sitt veldedige arbeid.

Etter konserten i i 1975, har eg hyrd Procol Harum live to gongar til. Eg var der bde da dei gjesta Trondheim i 1976 og i 2005. Og no str alts Drammen for tur.

To aldrande pilegrimer p veg gjennom landet for mte opphavet til ein del av sin eigen identitet. Ei andektig stund p Union Scene ventar. Det kan ikkje bli anna enn bra.

#procolharum #musikk #drammen #classicrock #rock

Tre r med utsyn fr Fintenkjarplassen

Utsikt fr Fintenkjarplassen mot Sul-toppane.

 

Det er tre r sidan denne bloggen sg dagens lys. 1. februar 2015 gjekk den frste epistelen p lufta. I tida etterp har det vorte rundt 120 betraktningar om stort og smtt.

Som avisredaktr i 35 r har eg skreve fleire tusen  leiarartiklar og kommentarar. Eg har meint mykje om mangt - om saker eg forstr meg p, og om ting eg skjnar mindre av. Slik er det ha betaling for meine. Ja ja. Dette er redaktrlivet er ein tvilsam affre. Hovudet ligg p blokka heile tida.

Bloggen vart til fordi eg trengte ein arena der eg kan filosofere om emne som ikkje hver inn i avisformatet. Eg fann fort ut at bloggen skulle heite Fintenkjarplassen. I mange r har eg bruka dette namnet p eit berg oppe p Middagshaugen - heilt fremst p kanten mot Kvenndalen. Utstyrt med kikkert og ein kaffetr har eg sete der i utallige timar. Her flyg tankane lett. Samstundes er det ingen plass eg lettare greier samle tankane enn p denne prektige utsiktsstaden.

Ofte har eg vorte overraska over kor mange som les snuttane mine. Historikken viser at det siste ret har Fintenkjarplassen - med nokre svrt f unntak - hatt besk av lesarar kvar dag. Triveleg sj. Men, ein blir ogs litt audmjuk over f slik respons. Takk til alle som leser. Eg har ikkje tenkt gje meg.

Eit av dei frste innlegga som vart publisert p Fintenkjarplassen heitte "Utsikt fr hytteglaset". I hve trersjubileet, og i pvente av Tla-sesongen som startar om snaue to mnadar, tilbyr eg her ein reprise. Er du interessert i lese, s kan du klikke her.

Var Kankkonen nedi med handa?

Veikko Kankkonen.

 

Eg er klar for mitt 16. vinter-OL. Det frste, leikane i Squaw Valley i 1960, m meg innrmme at eg ikkje har noko minne om - eg var berre fire r den gongen. Innsbruck-OL fire r seinare, derimot, sit som spikra i skolten den dag i dag. Hovedgrunnen er nok at vi p det tidspunktet hadde ftt fjernsyn i huset. For ein sportsinteressert ttering gjorde sendingane eit voldsomt og varig inntrykk. Skirenn og skytelp rett inn i stua, dag etter dag. Det var ikkje til tru.

Det var langt mellom fjernsynsapparata den gongen. Mange kom difor p besk for f med seg overfringane fr Innsbruck. Spesielt folksamt var det den sndagen hopprennet i den store bakken gjekk av stabelen. Det fanst ikkje ein ledig stol i stua. Og det var alts her vi skulle f oppleve det som i mange r etterp vart ein "snakkis": Var veikko Kankkonen nedi med handa i det andre hoppet?

Dommarane meinte bde og. Kankkonen vart trekt spass i stil at Toralf Engan sikra seg seieren. Men han vart ikkje straffa nok til at Torgeir Brandtzg kunne rykke opp fr bronse til slv. Dermed vart det same trioen som tok medaljene i begge bakkane. I normalbakken vann Kankkonen framfor Engan og Brandtzg. I den store bakken vart alts rekkjeflga Engan, Kankkonen og Brandtzg.

I 1964 vart en enno hoppa tre omgangar, med dei to beste hoppa som teljande. Det hyrer med til historia at Kankkonen i det tredje hoppet presterte eit "skikkeleg" fall - slik at ingen av dommarane hadde noko tvile p. Finnen vart alts slvvinnar med eitt og eit halvt fall denne dagen, om ein kan seie det p den mten.

Ein liten hoppkuriositet til: I Innsbruck deltok ein svrt lovande kar med namnet Bjrn Wirkola. Han klarte ein 16. plass i normalbakken. Det mange sikkert har glymt, er at altavringen i 1964-OL ogs sikra seg ein 11. plass i kombinert. To r einare skreiv Wirkola skihistorie med to gull under VM i Oslo. Da hadde han lagt langrensskiene p hylla, og tre omgangar hadde vorte til to.

Som langt meir enn gjennomsnitteg interessert i sport, har flgd kvart eit OL tett. Det einaste unntaket er Torino-leikane i 2006, da eg mesteparten av tida oppheldt meg p Sri Lanka. I hotellbaren hadde dei ein TV, der det vart vist korte glimt, s eg heldt meg da oppdatert p eit vis. Lokalbefolkninga skjna ikkje s mykje av det dei sg. Men dei var bde imponerte og skremde over vingar som hopp og utfor. Aller mest fascinert var dei likevel over at damene deltok i OL!

Det er mange minne sj tilbake p. Tredobbelt norsk p 5000 meter skyter i 1964 var stort. Eg hugsar gleda over Fred Anton Maier sin 5000-seier i Grenoble i 1968, og sjlvsagt 10000-meteren same r, da svensken Johnny Hglin sneik seg inn framfor Maier og sikra seg gullet. Det var ein nedtur!

Under Sapporo-OL i 1972 mtte ein st opp grytidleg, og vel s det, for f med seg sendingane. Ein morgon slo vi p fjernsynet for sj Erik Hker ta gull i storslalm. Spenninga varte i 53 sekund, fr oppdalingen la seg pent over p sida og sklei ut av lypa. Det var berre kome seg p skulen...

Om det har med alder gjere, eller om andre rsakar spelar inn, veit eg ikkje. Men det er i alle fall mykje lettare  hugse det som hendte p 60- og 70-talet, enn det som har skjedd i meir moderne tid. Eg har sjlsagt ftt med meg bragdene til Dhlie, Bjrgen, Bjrndalen og alle dei andre store heltane. Men medaljer og plasseringar flyt saman. Google og andre oppslagsverk m til. Kanskje verkar det ogs inn at det er s mange fleire vingar no for tida. I gamle dager gjekk langrennslparane p herresida tre individuelle konkurransar pluss stafett. Damene hadde berre 5- og 10-kilometer, samt stafetten.

Om kort tid brakar det laus i Pyeongchang. Det er mykje sj fram til. Men glansen og magien fr Innsbruck i 1964 kjem aldri tilbake. Til det har vi vorte altfor blaserte. P 60-talet kunne ein g i mange veker og sj fram til eit hopprenn eller eit skytelp p TV. I dag rullar sporten over skjermen alle helgar - ja, dgnet rundt, om ein vil. Dermed er ogs litt av hgtida rundt OL og andre store meisterskap borte.

Var Kankkonen nedi med handa? Berre unntaksvis fr vi slike diskusjonar i dag. Moderne fjernsynsproduksjon, med alle sine kamera, gjev oss som regel svaret. Imponerande, ja. Men p eit eller anna vis har ogs noko gtt tapt.

Likevel: Eg seier over til Pyeongchang. Det bli stas!

Tankar og tal ved rsskiftet

Bud, med utsikt mot Bjrnsund. Her kan ein landkrabbe trivast.

 

1. januar er berre ein dato, og alderen din er kun eit tal. Likevel, ra gr. Ved eit rsskifte blir det uvilkrleg til at ein stoppar opp. Ser litt tilbake. Vender blikket motsett veg, og ser framover. Korleis blir det nye ret?

For meg er kortversjonen av 2017 at det var eit bra r. Mykje trivsel og lite dramatikk passar meg bra. S fr det st sin prve at hausten vart i overkant travel. Litt meir fritid hadde gjort seg. P den andre sida: Det er godt kjenne at ein gammal skrott og ein velbruka hjerne framleis heng med ogs i avissamanheng. Aura Avis leverte eit godt resultat i 2017. Vi lagar verdas beste avis for Sunndal og Tingvoll.

I skrivande stund er det meste av 2018 uplygd mark. Eg hpar og trur p mange gode dagar. Om f veker flyttar vi til Bud. Det ser eg verkeleg fram til. I si nye loftstue kan landkrabben fr Kvennb sitte og sj utover Hustadvika. Det grensar nesten til det eksotiske. Da eg og Mette starta p vr reise saman, hadde vi Bud som ml. No er vi der!

Ei anna storhending kjem i same rennet. 1. februar kyrer eg og broder Ole Magne til Drammen for oppleve Procol Harum. Nokon vil kanskje seie at dette er ekstremsport for spesielt interesserte. Det kan eg forst. Men etter ha levd med musikken til gruppa i meir enn 45 r, fann vi ut at dette var ein sjanse vi ikkje kunne la g fr oss. Gary Brooker, mannen med pianoet og den magiske stemma, fyller 73 dette ret. Heller ikkje han er ei evigheitsmaskin. Sjlv om han alts har heldt gruppa gang i over femti r.

For mitt vedkomande blir dette konsert nummer fire med Procol Harum. Den frste var i Trondheim i 1975. Ogs da var eg saman med Ole Magne, i tillegg til Bjarne Holten. Konserten gjorde eit sterkt og varig inntrykk. Av meir kurise innslag p turen hugsar eg at Bjarne prvekyrde ein Datsun p Vormstad (heldigvis var det ikkje fartskontroll), og at vi i ka p veg inn i Studentersamfundet kom i prat med ein kar fr Viggja som skulle heim og kastrere smgrisar etter konserten. Ja, det er mangt som dett ned i hovudet nr ein let tankane flyge.

Som eg innleidde med, er alderen kun eit tal. Likevel er det alts slik at eg fyller 62 dette ret. Fdselsattesten lyg ikkje. Eg kan bli pensjonist - om eg vil. Sjlv om det ikkje er aktuelt  g av med det aller frste, kjenner eg likevel at det vite at 62-talet dukkar opp rundt neste sving tvingar fram nye tankar om tilvret og framtida. Ein ny fase av livet str for dra.

S lenge livet er til leve med, skal ein ikkje klage. Snart blir eg buavring, og litt lenger fram i tid startar ein ny Tla-sesong. Eg konkluderer med at det meste er p stell ved inngangen til 2018.

Like fr eg dreit meg ut

Eidsvg sentrum nokre dagar etter det dramatiske opptrinnet.

 

Eg er ikkje s ofte sint. Kanskje er dette ein god eigenskap. Eg er ikkje sikker. Av og til hadde det truleg gjort seg vere litt meir krakilsk. Men eg er nok ikkje slik konstruert.

Dette er ei lita historie om ei hending da eg faktisk heldt p  bli verkeleg sint. Illsint, for seie det rett ut. Og ikkje nok med det: Det var nummeret fr eg dreit meg skikkeleg ut.

Det skjedde p tur heim fr jobb ein sein ettermiddag for ikkje lenge sidan. Eg kyrde pent og roleg (ja, det er heilt sant), og lytta som vanleg til P2. Idet eg kom inn i 40-sona i Eidsvg vart eg forbikyrd. Ein svart bil kom bakfr som skoten ut av ein kanon, og pressa seg akkurat inn mellom meg og eit vogntog som kom imot oss.

Idyllen var broten. Ja, eg kjende at sinnet verkeleg hogg tak i meg.

I ein brkdel av eit sekund bestemte eg meg: Den jyplingen der skal eg ha tak i. Eg skal gje han (sjlsagt mtte det vere ein han) ei preike som han aldri fr har hyrd. Eit minne for livet. Varige traumer.

Eg la etter, og ga meir eller mindre blaffen i fartshumpene (kanskje ikkje s lurt, med to ferske prikkar p sertifikatet). Om eg s mtte kyre bil heile kvelden, skulle eg ha tak i villmannen.

Eg hadde s vidt starta frebuinga av einetalen, da den svarte bilen brtt svinga ned til venstre mot Nesset Kraft. Det gjorde meg ikkje mindre opphissa: Akkurat ja. Han skulle berre nokre hundre meter av stad. Ei vanvittig forbikyring for spare inn fem sekund. Idiot!

Det bar ned til venstre, og deretter brtt til hgre. Ved ein garasje stoppa bilen. Eg tok ein for form mental sats. No har eg han!

Ut av bilen stupa (ja, det er rette ordet) ein person med ei veske under armen. Ikkje ein jypling med capsen bak fram, som eg hadde forestilt meg. Nei, ein godt vaksen mann, som sg ut til ha det usedvanleg travelt. Eg heldt meg inne i bilen, kyrde ti meter til og fekk raskt forklaringa p hastverket. Dette var brannstasjonen, og det var full utrykking. Mannen som eg hadde tenkt konfirmere, var ein brannmann!

Det vart ingen einetale. Overhvlinga mtte avlysast. I staden la eg meg p hjul bak brannbilen, for finne ut kor det brann. Men eg sg verken ryk eller eld nokon stad, og snudde. Ingenting ville liksom klaffe. Det var nok best kome seg heim.

Desse minutta i Eidsvg er ikkje blant mine mest stolte.

Men eg unngjekk drite meg ut.

Og det skal g lenge fr eg blir sint igjen.

 

Mrketid - og snart p flyttefot

Bud. Her gr det an vere for ein landkrabbe.

 

November gr over i desember. Haust blir til vinter. Vi er inne i den mrkaste tida av ret.

Eg hyrer til dei som set pris p desse vekene fr og etter solsnu. Korte dagar og lange kveldar fr folk til - eg skulle til seie - oppfre seg som folk. Livet fell til ro. Vi er ikkje s travle og rastlause. Mangelen p lys og varmegrader set grenser for kor mykje ein kan rekke over i lpet av dagen.

Eg skriv desse linene til akkompagnement av Terje Rypdal. "To be continued" heiter plata, som kom ut for 36 r sidan. Ho datt ned i postkassa her om dagen - i CD-format. Eg kjper framleis plater. Litt vinyl no og da, men mest CD. Det handlar om nitti prosent glede og ti prosent trass. CD-plata har vore dmt nord og ned i mange r no. Men formatet held framleis stand. Eg trur p ein renessanse om ikkje lenge. Det gjeld berre halde ut.

Her ser eg ein parallell til papiravisa. Eg hugsar tida da den som ikkje spdde ein snarleg dd for nyheiter p papir vart idiotforklart. Eg trudde aldri p desse spdommane - og fekk rett. Papiravisa er mykje meir seigliva enn kva dei digitale, dresskledde apekattene som sprang rundt for nokre r sidan rekna med. Sjlv om den digitale utviklinga gr sin gang, er papiret framleis grunnmuren i den norske aviskonomien.

Tilbake til mrketida og Terje Rypdal. Haust- og vinterkveldane gjev mykje rom for hyre p musikk. Rypdal har vore med meg heilt sidan byrjinga av 70-talet. Ein konsert p Tingvoll gymnas i 1972, der eg til overml fekk vere med og bere instrumenta til gruppa ut i bilen deira, tente elden. Sidan har det vorte mange konsertar og plater. Terje Rypdal er ein tidlaus toneskapar. Han er mykje strre ute i den internasjonale musikkverda enn kva folk flest nok er klar over.

Tida gr fort. Ved rsskiftet har vi budd fem r i Elnesvgen. Over 200.000 kilometer til og fr jobb p Sunndalsra er tilbakelagt. Heldigvis er eg slik konstruert at eg opplever bilkyring som rekreasjon. Da reknar eg ikkje med episoden i dag tidleg, da eg unngjekk ein hjort med nokre f centimeters klaring. Men til vanleg er desse bilturane ei rutine som eg trivst med. Mange dagar er turen ei rein naturoppleving. Og p radioen er det alltid noko fornuftig lne yret til.

No har det seg slik at det heller ikkje blir srleg meir enn fem r i Elnesvgen. Rett over jul flyttar vi til Bud, heimbygda til Mette. Det er ein makalaus fin plass, med mange trivelege menneske. Dei seier til og med "kjle", slik som surnadalingane. Planen har heile tida vore ende opp der. Eg ser fram til bli budist med ein d og utan h. Vi er privilegerte, som har hus med utsikt til Hustadvika og hytte i Trollheimen. Sterke kontrastar gjev livet farge og meining.

Plata med Terje Rypdal tonar ut. Da sett eg og punktum. Men kvelden er ung. Det blir meir musikk. Etter ei dose med krevjande jazz, passar det godt med Santana. "Borboletta" er eit meisterverk fr 1974, som str seg godt. Kanskje m eg ogs ein tur innom nettavisa og sjekke at den er oppdatert. Nettet lever sitt eige liv. Dgnet rundt. ret rundt.

#Bud #Frna #Advent

Terje Rypdal blir med til Bud.

Streiftog gjennom hyttesesongen

Sju og ein halv mnad varte hyttesesongen oppe p Tla i r. Hytteboka viser 63 epistlar. Eg skriv ein for kvar dag eg er p hytta.

Dette blogginnlegget er eit streiftog i tekst og bilete gjennom ein lang og triveleg sesong. Med unntak av nokre f, er bileta tekne med mobiltelefon.

Frste turen opp liene gjekk 14. mars. Bileta under viser korleis forholda var p denne bistre dagen.

Fr nordviksida kom Gunnar med scooter. Eg var spent p om transporten let seg gjennomfre p srpefret. Skodde og regn var det ogs. Men, som eg har fortalt tidlegare, gjekk alt godt. Da eg runda uthusnova var det eit svrt s gledeleg syn som mtte meg.

Pska kom seint i r. Men ho kom godt. Det vart ei makalaus fjellpske, der vi ogs feira rund dag for fruen av Tlastu 1. pskedag. Tradisjonen tru var det folksomt p Tla denne dagen, s det vart ein storveges gebursdag. Jubilanten hadde baka kake, og fleira av gjestane tok med noko bite i til kaffen.

Skifret heldt seg godt i tida etter pske, og siste helga i april viste bde terreng og fre seg fr si beste side. Biletet skildrar korleis det kan vere ete laurdagsfrokost p verandaen oppe p Tla. Betre start p dagen er det ikkje muleg f.

Denne flotte dagen gjekk turen til Fossafjellet for underteikna sitt vedkomande...,

... fr vi tok rets frste tur til Fintenkjarplassen p sndag.​

Tradisjonen tru hadde vi ogs denne sommaren ei ferieveke p Tla. Tidleg i juli dro vi til fjells, og det vart ei eit minnerikt opphald, Det er godt ha s god tid. Vi fylte som vanleg dagane med turar, litt arbeid og hyttekos. Ikkje alle utflukter treng vere s lange. Nokre gongar held det med ei lita vandring langs Fossa.

Heilt fritt for besk var det ikkje gjennom veka. Mellom dei som stakk innom, var Ingebjrg. Damene slo seg laus med eit glas vin.

Det er s mange minne velje mellom. Notata i hytteboka og bileta som er tekne, fortel om mykje fint ver. Her ligg Fossafjellet og stlen bada i kveldssol. Det er fantastisk sitte i hytteveggen og nyte livet i slike stunder.

Medan den eine ser p naturen, er den andre ivrig oppteken med strikking. Det er viktig halde p med noko som det er "gagn ti".

Eit av dei prosjekta som mtte gjennomfrast denne sommaren, var mling av verveggen. 29. juli tok vi laus p oppgva. Medan den utlmodige  grovarbeidaren og slarken fotograferar, gjer den nyaktige mlarinna dei siste finjusteringane p verket.

Fossa er Tla sitt smykke. Vi er glade for at det er s kort veg fr hytta og ned til den vesle fjellelva. Fossa er ikkje berre fin sj og hyre p. Her nede hentar vi vatn, her badar vi, og p berga borte ved fossen sit vi ofte og nyt god mat og drikke - eller berre solar oss.

Foto: Ole Magne Ansnes.

 

Ei storhending som hyrer med i dette streiftoget, er besket til broder Ole Magne. Han kom opp med platespelar og eit lass med plater i sekken. Det vart musikk ute p verandaen til langt ut i dei sm timar. Eg og Ole Magne har spela mykje musikk i lag opp gjennom ra. Men sjeldan har vi kosa oss slik som denne vakre sommarnatta oppe p Tla.

Etter sommar kjem haust. Eit hgdepunkt for meg denne hausten vart turen til Storfjellet 2. september. P ein utruleg flott verdag besteig eg det som etter mi meining er eit undervurdert fjell. Altfor f besker Storfjellet. Hit er det fint g, sommar som vinter.

Utsikta fr Storfjellet er prektig. Til hgre p biletet ser vi ytre del av Kvenndalen, og til venstre for ryggen midt p biletet, som er Middagshaugen, ligg Tla. Lengst bak skimtar vi fjella p Tustna.

Sakte startar landskapet p reisa mot vinterdvalen. 30. september sg det slik ut p stlen.

Nr mrket sig p, er det koseleg inne i Tlastu. Eg tykkjer denne skpen fortener kome p internett. Den er laga av Tnnes Kvendb, og har hengt p plassen sin sidan eg bar han opp Gardsbrona ein mrk haustkveld midt p 90-talet.

S var det slutt for i r. Fredag 3. november gjorde eg den siste vendingen opp til fjellparadiset vrt. Enno var fret greit, og turen gjekk lett. Men snart bit vinteren seg fast. Nokre mrke mnadar framover skal vi leve p minnene og bere biletet av Tla inni oss, fr Fossa og landskapet rundt atter ein gong vaknar til liv.

Ein evig syklus. Livet si rytme.

Sistkveld p hytta

Det er sistkveld i Tlastu. Omslutta av tett haustmrke nyt eg rets avslutningskveld p hytta heilt for meg sjlv. Ute snr det. Tla tek vinterkpa p.

Sju og og ein halv mnad har gtt sidan den frste turen i mars. Sesongen har vore framifr. Vi tek med oss mange gode minne inn i vinteren.

Det drlege vret gjorde at motivasjonen til ta laust p tur ikkje var heilt p topp i dag tidleg. Mildt press fr Mette vart avgjerande. Eg veit at du har lyst og gler deg til ein kveld p hytta. Du m dra, sa mi kloke kone.

S vart det tur. Marsjen opp liene gjekk lett, og framme p stlen kjente eg s vel at dette var godt for kropp og sjel.

No er det radio, kryssord og fyr i omnen. Betre enn dette kan ikkje ein laurdagskveld sist i oktober bli.

"Jul p Nordmre" for 82. gong

Medan dei fleste vel knapt har tenkt p starte med julefrebuingane, er eg allereie s godt som ferdig med ei av dei aller viktigaste oppgvene som skal vere i hamn fr jul. "Jul p Nordmre" rgang 82 er berre eit par korrekturrundar unna bli sendt til trykking.

Eg har vore med i skriftstyret sidan 2011. Dette er andre ret eg sit med redaktransvaret. Eg trur og hpar at 2017-utgva av "Jul p Nordmre" vil falle i smak. Nokre av bidragsytarane er lesarane godt kjent med fr fr. S har vi i skriftstyret samstundes lagt vekt p finne fram til skribentar som kan gje heftet fornying. Bergljot Hals har som vanleg teikna framsida. Ho har gjort eit framifr arbeid. Du verden kor fint det vart!

Eit julehefte som dette blir ikkje til av seg sjl. Vi var ikkje komne lenger enn til juni/juli da eg frste gong sette meg ned og tok dei frste telefonane til potensielle bidragsytarar. Sidan har det gtt slag i slag. S seie alle eg har spurt sa ja til vere med p denne dugnaden. Det er triveleg halde p nr ein mter s mykje velvilje.

Reidunn Halle og Karin Ormbostad har sttt p og ftt annonsane p plass. Som lesarane sikkert legg merke til, er det svrt mange annonsrar som gr att fr r til r. Ein stor takk til bde annonsrar, skribentar og - ikkje minst - ge Fossum ved Mediahuset p Sunndalsra.

Ein triveleg "seremoni" knytta til arbeidet med "Jul p Nordmre" er pakkinga. Den gr fre seg i ungdomshuset i Mstavgen, og vert leia av veteranen Toralf Saltkjelvik. Toralf styrer det heile med st hand. Han har ei liste som viser kor mange eksemplar dei enkelte utsalspunkta skal ha. Eg trur Toralf hadde klart seg godt utan denne lista. Han har det meste i hovudet!

Salstala dei siste ra viser at "Jul p Nordmre" er ein tradisjon som sit djupt rotfesta blant folk i bde bygd og by. Om nokre veker vil heftet vere i handelen. 

#Jul #Julpnordmre #Julehefte

Hyttesesongen p hell

Seks og ein halv mnad har gtt sidan hyttesesongen starta. No er den straks over. Tida gr fort. Denne helga er den siste vi har i lag p hytta dette ret. S har eg planar om stele meg eit par friminutt til for meg sjlv her oppe, fr hytta vert stengt for vinteren.

Eg hugsar frste turen i r. Eg sleit meg opp liene i iskald vind og p eit skifre som slett ikkje var av det beste slaget. Fr nordviksida skulle Gunnar kome opp med scooter, fullasta med proviant og utstyr. Ville han greie det? Eller sette fret ein stoppar for transporten? Spenninga var stor. Da eg runda uthuset vart ho utlyst. Alt var p plass. Gunnar hadde overvunne bde srpefre, regn og vind.

S har sesongen gtt sin gang p sedvanleg vis. Vi har mla litt, dreve vedarbeid, gtt turar og kosa oss. Eit ukomplisert liv, fylt av glede og fellesskap.

Medan eg skriv desse linene kjem mrket og legg seg som eit mjukt teppe over Tla. Ute susar vinden. Inne fyrer vi i omnen, tenner lys og let haustkvelden kome til oss.

Vi har s mange gode Tla-minne ta med inn i mrketida. Desse skal vi leve p, inntil vrsola i bakkane atter blenkjer.

Eit strmlaust liv

"Hytter uten strm" heiter ei gruppe p Facebook. Dette er eit triveleg forum delta i for oss som har hytte litt utanfor allfarveg.

Millionpalass i store hyttefelt kan sikkert ha sin sjarm. Men Mette og eg ville ikkje ha bytta med nokon. Etter at vi tok til klikke oss rundt p "Hytter uten strm", har vi oppdaga at det er mange som dyrkar hyttelivet p same mte som oss. Vi les om folk som sett pris p det enkle og jordnre, og vi ser at det finst andre slitarar som ber tunge brer i fleire bratte kilometer fr dei er framme ved sitt paradis.

"Tlastu" oppe p Kvennbtla har verken strm, innlagt vatn eller veg. Hytta ligg 2,5 kilometer og 300 hgdemeter unna nraste parkeringsplass. Ein einaste nabo har vi. For finne ut om han er heime m vi bruke kikkert.

Det har vorte nokre arbeidskter opp gjennom ra. Men aller mest har hyttelivet oppe p Tla handla om glede, trivsel og livskvalitet. kome fram i skyminga ein fredagskveld, vrenge av seg sekken og lse opp dra... Tenne lys. Fyre opp i omnen. Hente vatn. Nei, det finst ikkje mykje her i livet som er likare.

Da vi tok over "Tlastu" for 25 r sidan mtte det gjerast ein del restaurering. Residensen var ogs spartansk innreidd. Men sakte men sikkert har det vorte bygd stein p stein. Tre helikoptertransportar med utstyr. Utallige turar med blytung sekk. Ein spikar her. Ei fjl der. Enkelt har vi det framleis - hytta er tross alt bygd av material fr eit gammalt seterfjs. Men for oss er ho det beste som finst. Her trivst vi.

No er det haust og kveldane er mrke. Det er godt vere to om kjenne p denne spesielle stemninga. Men som den eremitten eg av og til kan vere, finn eg ogs ein eigen fred i sitte for meg sjlv ved hyttevinduet og mrkne ned saman med naturen. Eg saknar ikkje elektrisk lys i slike stunder.

Vi har det godt, vi som har hytte utan strm.

Eit undervurdert fjell

Storfjellet sett fr hytta.

I dag vart det tur til Storfjellet. Blant dei fjella eg kan n p rimeleg vis med ein dagstur fr hytta, er Storfjellet ein av favorittane. Turen blir p om lag ei mil, og belnninga for ha ndd toppen er eit fantastisk rundskue.

867 meter over havet er kanskje ikkje all verda. I nabolaget sitt har Storfjellet majestetar som ragar mykje hgare. Sultoppane, Trollhtta, Botnfjellet, Blnebba og alle dei andre. Jada, dei er staute, hge og ranke. Men kanskje litt karravorne. Eg held meg til Storfjellet. 

Trafikken er ikkje stor her oppe. I dette terrenget er sjansen for treffe folk minimal. Du har herlegdomen for deg sjlv. Storfjellet er undervurdert som turml. Det gjeld bde sommar og vinter. Dei frraste veit nok at her er skiterrenget aldeles frsteklasses.

P kvenndalssida er Storfjellet ugjestmildt og vilt. I desse urene var det at ein jeger omkom hausten 1929. Han mista heljarna, og sklei utfor stupet. Sivert E. Holten vart fira ned i ufsene for hente den omkomne. Ei bragd.

Kanskje kastar denne hendinga skugge over Storfjellet den dag i dag? For min del kan eg hugse at det frste eg lrte om Storfjellet ikkje var korleis ein kjem seg dit, men at dette fjellet hadde krevd eit liv.

Fr tlasida, derimot, er Storfjellet inga stor utfordring. Du fr eit par hundre hgdemeter i fanget den siste kilometeren opp fr Veltret, men terrenget er lettgtt og trygt. Det er berre  ta tida til hjelp og nyte utsikta.

Det er kveld, og eg sitt i hytta for meg sjlv. Dagen vart storveges. Eg tenkjer p dei fire rypene eg skremde opp like fr toppen. Kanskje spekulerar dei no p kva for ein kar det var dette, som kom s brtt p denne praktfulle septemberlaurdagen...

Utsikt fr Storfjellet. Ytre del av Kvenndalen til hgre. I midten Middagshaugen med Fintenkjarplassen,og til venstre ein del av Tla. Du kan skimte stlen med hytta, der desse linene er forfatta. 

Grtt og vtt - men livet smiler

Eg har eit avslappa forhold til vermeldinga. Meteorologane tek svrt ofte feil. Difor var eg ikkje det minste overraska da eg i dag tidleg vakna, dro fr gardina og sg eit fjellandskap innhylla i skodde. Regna gjorde det ogs. 

Det som skulle vere ei godvershelg p Tla, fekk ikkje den starten eg hadde hpa p. Men alts; eg er ikkje overraska. Meteorologi er ein lite eksakt vitenskap.

Eg residerer for meg sjlv oppe p Tla denne helga, som starta allereie torsdag kveld. Eg kom opp i skyminga. Ei skikkeleg regnflo gjorde at eg vart klaskvt - og vel s det.

Men det er s rart med det. Nr det sedvanlege installeringsritualet er over, smiler livet. Det slr aldri feil. Fyr i omnen, trre klede, radio og noko godt bite i gjer underverk. I slike stunder saknar eg ingenting. 

No er det fredag formiddag. Skodda ser ut til vere p retur, og regnet har gjeve seg. Borte i Fossafjellet gr tre sauer, lukkeleg uvitande om den lagnaden som truleg ventar. 

Kanskje blir det ein tur seinare ut p dagen. Vrgudane, som verken eg eller dei hgt utdanna spmennene og -kvinnene rr med, fr bestemme. Det skal bli ein prima dag. Uansett. 

Seinsommarkveld

Det er siste laurdagskvelden i den siste sommermnaden. Vi har akkurat trekt inn i hytta etter ein makalaus fin dag p Tla.

Veden er komen i hus. Og to nye vedstablar er p plass ved uthusveggen. Vi har hatt triveleg besk av Jostein, Ragnhild og Elias. Seint p ettermiddag vart det ei stille stund nede ved Fossa. Vi satt der i ein og ein halv time. Prata litt, sg p naturen og hyrde p det evige sget av Fossa.

- Vi er heldige som kan oppleve dette, sa Mette.

Eg kunne ikkje ha vore meir einig.

Freden senkar seg over Tla og Tlastu i seinsommarkvelden. Vi i hytta nyt livet. Det er godt vere to og saman doble gleda.

Strigla kjendisar og politikarar i A4-format

Medan eg, i alle fall i overfrt tyding, inntek Fintenkjarplassen, strymer toppar fr politikken, PR-bransjen og andre "fancy" nringsgreiner til Arendal. Her skal dei mingle, lobbyere og skjenke kvarandre fulle i ei heil veke til endes. Skal ein kome opp og fram her i verda, gjeld det  vere p rett plass til rett tid. Ein feit representasjonskonto i tillegg hjelper. Det er s greit nr andre betaler moroa.

I denne andedammen av sjlopptatte, strigla og vellukka kjendisar er det at den norske valkampen startar. Desse linene er skrevne den siste timen fr det heile tek laust med partileiardebatt p NRK. Eg har alltid vore interessert i politikk. Men i r er eg faktisk litt i tvil om eg gler meg til valkampen. Faren for politisk overdose er stor. Risikoen for g lei av tillrte formuleringar og innvde mantra kjennest overhengande. Kanskje det er best halde seg unna heile greia, slik at ein ikkje mister lysta til stemme?

Ikkje alt var betre fr. Men etter ha sett ein dvask duell mellom Jonas Gahr Stre og Erna Solberg p Dagsrevyen no i kveld, vil eg i alle fall meine at dei sagnomsuste Gro/Kre-bataljene p 80-talet var langt meir underhaldande. Sakleg debatt er vel og bra. Men Jonas og Erna er ikkje berre saklege. Dei er dnn kjedelege. Takke meg til Gro og Kre. Der var det temperatur og nerve. Fordummande var desse debattene heller ikkje, sjlv om det gjekk hardt for seg. Tvert om.

Historia om norsk politikk er ogs historia om fargeklattar, originalar, humoristar og ordkunstnarar. Sjlv var eg s heldig f bli kjent med to som sett djupe spor etter seg, senterpartilegendene Jon Leirfall og Per Borten. Eg trefte dei fleire gongar, ogs heime i Hegra og p Ler. Mta med desse karane gjorde sterkt inntrykk, og har festa seg i minnet for godt. Dei var ikkje av dei enklaste intervjuobjekta eg har vore borti. Utallige sidesprang og historier gjorde samtalen bde lang og mangfaldig. Det var berre lytte, lre og notere etter beste evne.

Slike politikarar er det ikkje plass til p arenaen i dag. Vi fr heller ikkje sj nye utgver av Bent Riseland, Jon Lyng eller Trygve Bratteli. A4-formatet krev andre eigenskapar og annan veremte. Den som skal til Arendal kan ikkje sl konjakken direkte i kaffen. skilje seg ut er livsfarleg.

Eg benkar meg snart framfor fjernsynsapparatet. Fryktar det verste. Hpar p det beste. Eit bilete av Sul-toppane fr st som symbol p vidsynet og den frie tanken, og illustrere denne epistelen.

#Valg2017 #politikk

To mann - tre aviser

Det vart nettrekord.

Det er torsdagskveld. Eg skriv denne epistelen mot slutten av ei arbeidsveke som er av dei mest spesielle eg har vore gjennom som redaktr i Aura Avis. 21 r i avisa har bydd p mykje rart og uventa. Men aldri fr har eg opplevd at redaksjonen i ei heil veke har vore bemanna med berre to redaksjonelle medarbeidarar.

Eg og Jan har kyrd showet denne veka. To gamle og hplause stabukkar med over tti rs lokalaviserfaring i bagasjen. Vi har vore ute nokre vinterdagar fr.

To mann, tre papirutgver og ei nettavis. Men vi har klart oss godt. Ja, eg er beint fram stolt over resultatet. Den eine dagen sette vi til og med trafikkrekord p nett. Ei bedragerisak eksploderte. Det small frst i Aura Avis. Ikkje fordi redaksjonen fekk saka opp i hendene. Vi var berre godt frebudde. Jan hadde for lenge sidan fanga opp rykte, og kunne trykke p dei rette knappane til rett tid.

Det har eigentleg vore ei storarta veke. Som eit gammalt ektepar har stabukkane jobba side om side, inspirert av gode saker, hg nettrafikk og ein arbeidsflyt som har gjort oss i stand til levere avisa lenge fr deadline kvar dag. Nokre gongar fekk eg inntrykk av at Jan skreiv om Norway Cup med den eine handa og om landsskyttarstemnet med den andre. Det er dette som heiter rutine.

Pressefolk er enkle sjeler. Vi lever for dei sm gledene. Det er nr vi fr ut den viktige nyheita p nett fem minutt fr konkurrentane, eller nr papiravisa vert fylt opp med eksklusivt nytt, at blodpumpene vre tek nokre gledesslag ekstra. For tomannsredaksjonen vart hardt arbeid denne veka belnna med nokre slike stunder.

Snart er agurktida over for denne gong. Folk kjem tilbake fr ferie, og livet vender tilbake til vante folder. Bra er det.

Likevel: Denne veka ville eg ikkje ha vore forutan. Dei gamle er framleis eldst. Trur vi, i alle fall.

Terror og ei gammeltante

Seks r har gtt sidan den vanvittige terroren mot regjeringskvartalet og Utya.

22. juli 2011. Eg hadde ferie og var p Tla. Det var fredag, og denne kvelden skulle eg i eit vennelag p hytta til Klara og Torbjrn i Kvenndalen.

Eg forlet Tlastu seint p ettermiddagen. Da eg skrudde p bilradioen nede i dalen, forsto eg fort at noko heilt spesielt hadde hendt. Etter kvart som informasjonen strymde p, vart det klart at vi var ramma av ei nasjonal katastrofe.

Det vart ein triveleg kveld i Kvenndalen. Men stemninga var og prega av det ufattelege som hadde skjedd. Da vi la oss, gjekk meldingane ut p at rundt 90 personar hadde mista livet. Morgonen etter kom fasiten: 77. 77 personar var frrva livet p ein s meiningslaus mte. Det er framleis ikkje til forst.

22. juli 2017. Eg er p Tla, og opplever ein sommardag av dei sjeldne. Nr eg skriv desse linene, sig kvelden sakte p. For mange har det vore ein tung dag. P radioen har eg hyrt p verdige minnemarkeringar. Vi skal ikkje glyme. Vi har ikkje lov til glyme dagen da Norge mista si uskuld.

Eg ser p Sul-toppane, Storfjellet, Bollknubben og Fossafjellet. Trufaste vener som eg kan kvile blikket p. Bautaer som er heva over alt. Ogs terror. Det er, tross alt, godt vere til.

Apropos bauta. I dag tidleg kom det plutseleg for meg ar dette er hundrersdagen til ei av gammeltantene mine. Ingeborg Schwarzer vart fdd i Utigard Kvennb 22. juli 1917.

Ingeborg, som av dei fleste i slekta vart kalla tante Boll, var ei dame av det spesielle slaget. Ho var ekstremt lite materielt orientert, og levde eit liv prega av nysemd og mtehald. Samstundes var gammeltante mi svrt klok, og ho bar p ein naturleg autoritet. Nr tante Boll sa noko, fall det naturleg lytte.

Tante Boll dydde for mange r sidan. Men minnet om henne lever. Ho var ein bauta.

Etter ein dag med mange dystre pminningar om ondskap og fanatisme, var det godt tenkje p tante Boll. Ho sto for verdiar som er tidlause og universelle. I ettertid ser eg at ho lrte meg dette: Ikkje bry deg om kva andre meiner og seier. Gjer det som er rett for deg og ver tru mot dine verdiar.

Tante Boll hadde integritet. Verken meir eller mindre.

Gratulerer med dagen! Aldri skal terroristen f kaste skugge over ditt minne.

Like bra som Mount Everest - bortimot...

Fossafjellet sett fr seterstlen p Kvennbtla.


Den som ragar berre 786 meter over havet, har kanskje ikke s mykje skryte av. Galdhpiggen strekkjer seg tre gongar hgare mot himmelen, og den strste av alle majestetar, Mount Everest, heile elleve gongar meir til vers. Nei, Fossafjellet gjer ikkje s mykje av seg, verken p globusen eller p norgeskartet.

Men det er ikkje hgda det kjem an p. Fossafjellet byr deg ei utsikt som f andre toppar i omrdet kan vise maken til. Fr hgste punktet har du utsyn til i alle fall ni av elleve nordmrskommunar: Surnadal, Sunndal, Tingvoll, Gjemnes, Avery, Kristiansund, Aure, Halsa og Rindal. Smla ligg utanfor synsfeltet. Nr det gjeld Eide, er eg litt usikker. Her er vidare utsikt til fjell i Hemne, og du ser landskap i romsdalskommunane Nesset, Molde, Vestnes og Rauma. Ikkje verst!

Sjlv var eg vel seks - sju r frste gongen eg besteig Fossafjellet. Vi gjekk p ski, og eg fekk oppleve den fantastiske nedkjringa mot Tla. Opp gjennom ra har det vorte eit utal av turar. I dag har eg som hytteeigar p Tla det privilegium ha toppen berre ein kort marsj unna.

Fossafjellet er lett n bde p sommar- og vinterfre. Ein kan g fr Kvenndalen (her er det merka sti opp til Tla), om Engjasetra eller fr Nordviksetra - for nemne dei mest vanlege rutene. Boka ved den strste varden vitnar om ein viss trafkk her oppe, sjl om den ikkje kan seiast vere veksande. Ein del namn gr att. Dette er personar som gjer fleire turar kvart r, og som gjennom eit heilt liv har dreve p slik. Far min, ein ivrig fjellmann, var i si tid ein stdig brukar av Fossafjellet. Eg tenkjer alltid p han nr eg sit med kikkerten oppe p toppen.

Dei frraste av oss har fresetnadar for n Mount Everest. Fossafjellet, derimot, er innafor rekkevidde for alle som er i normal fysisk forfatning. Fleire burde oppleve denne toppen. Det er ein fin tur, med utsikta som den store bonusen.

Utsyn til alle kantar fr toppen.
Fossafjellet ventar p deg.
Eit flott ml for skituren.


#Fjell #Trollheimen #Natur #Friluftsliv

Eit smykke i fjellet

I dag tok vi oss ein liten rusletur langs Foss, Tla sitt smykke.

Fossa startar oppe ved fjellet Bollknubben. P vegen sin utover Tla srger "mange bekker sm" for at a veks seg strre og strre. Etter gjort seg ferdig med Tla kastar Fossa seg utfor liene ned mot Engjasetra, setra til vre gode vener Ingebjrg og Erling, fr heile ferda endar i den prektige Engjafossen.

P vegen mot fjorden gjer Fossa mange kte kast. Rett innafor hytta vr ligg ein liten foss. Sommars dag er det for meg den vakreste plassen p Tla. Her har vatn og is gjennom tusenvis av r laga til to badekar. Hit gr vi for sole oss, ete og - heilt enkelt - nyte livet. Ein liten foss kan gje stor glede.

Det er godt vandre langs Fossa. Her flyg tankane lett. I dette landskapet kan ein gammel mann finne seg sjlv.

Les mer i arkivet Juni 2018 Mai 2018 April 2018
Lars Steinar Ansnes

Lars Steinar Ansnes

62, Frna

Eg har vore lokalavisredaktr i ein mannsalder. Opp gjennom ra har eg meint mangt om utruleg mykje. Denne bloggen er ein ventil der eg vil skrive om ting som opptek meg utanfor jobben - aller mest hytte- og friluftsliv, lokalhistorie, foto, bker og musikk.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker